12 EYLÜL EVRANLARI

12 EYLÜL EVRANLARI!

12 EYLÜL 1980 Sabahı saat 04 civarında, ev telefonum uzun, uzun çaldı. Uyuyordum. Evde çoluk çocuk hep uyandık.

Bir üst komşum Hilmi Güner, "Hüseyin Bey televizyonu açın ihtilal oldu" dedi.

Televizyonu açtık. Bir bildiri okunuyordu.

Sonuna kadar dinledik.  Ünlü TRT spikeri Mesut Mertcan, "Milli Güvenlik Konseyinin bir numaralı bildirisini dinlediniz." Dedi. Bir numaralı bildiriyi dinlediniz dendiğine göre, demek ki başka bildiriler de vardı, ve sırasıyla onlar da okunacaktı!

ORDU YÖNETİME EL KOYDU

Genel Kurmay Başkanı Kenan Evren ve ordu komutanları, yani Silahlı Kuvvetler ülke yönetimine el koymuşlardı. Gerekçelerinin başında ise"milletimiz için başkaca bir çıkış yolu kalmadı" söylemiydi. 

Türkiye Büyük Millet Meclisini kapattılar. 

Anayasayı uygulamadan kaldırdılar...

Kitle örgütleri ve derneklerin faaliyetlerini sonlandırdılar.

DİSK ve üyesi sendikaların da faaliyetlerine son verdiler. 

12 Eylül bir darbeydi elbette.

O günlerde henüz hiç kimse darbe lafı etmiyor, aklında olanlar ise bunu darbe diye seslendiremiyordu. 

Darbecilerin bildirileri, onların uygun buldukları zamanlarda birer, birer okundu. 

Darbeciler, darbeyi birlikte olgunlaştıranlar(!) ve darbe yardakçıları durumdan çok memnun olmuştu. 

Yüzlerinden tebessümler eksik olmuyordu.

Bu dönemde kasalarını doldurmayı hedefleyenler de memnun... 

Bir kısım iş adamı, sanayici, para babası bu utanç darbesinden memnuniyetlerini, kahkahalar atarak "şimdiye kadar (onlar) işçiler güldü, artık gülme sırası bizde" diyerek dile getiriyorlardı.

ABD başkanı ve adamları "darbeyi bizim çocuklar yaptı" diyerek onlar da memnuniyetlerini kayıtlara geçiriyorlardı.

Velhasıl tüm memnunlar bıkmadan usanmadan darbecilere methiyeler diziyordu...

Memnun olanlara göre anlaşılan o ki: Darbeciler, güçsüzden değil güçlüden, zayıftan değil kuvvetliden, yoksuldan değil zenginden, işçiden yana değil işverenden yana tavır koymuştu...

Tüm darbelerde olduğu gibi 12 Eylül darbesi de milleti ikiye ayırmıştı.

Bir tarafta memnunlar ve gülen yüzler, diğer tarafta acı içen ve ağlayan gözler... 

LANET OLSUN !

Bilmiyorlardı ki bu gün methiyeleri düzen menfaatçilerin birçoğu, çok uzun olmayan bir süre sonra hem darbecilerin en başına, hem de diğerlerine lanetler okuyacaklardı...  

12 Eylül öncesi tarihlerde darbeyi oluşturanlar ve olgunlaşmasına destek verenler, arzuladıkları iktidar yönetimini taze bir emekli amiralin başbakanlığında, peydahlandığını  gördüler.

  

  

SENDİKAL ACILAR

12 EYLÜL 1980 DİPSİZ KÖR KUYU

1980 uğursuz 12 Eylül darbesinden bu yana UZUN YILLAR GEÇTİ.
İşte bu tarih, "yeter artık biraz da biz gülelim" diyen sanayici, "ben zengini severim" diyen siyasetçi ve yardakçılarının oluşturdukları ortama omuz veren, "asmayalım da besleyelim mi" diyen anlayıştaki sözde devlet adamlarının sevinçten çığlıklar atarak kendilerini, kendileri tarafından göreve getirdikleri kapkara bir gündür.

Türkiye'de sendikal hareketlerin, gerçek ve devrimci sendikal çalışmaların budanmaya  başlandığı gündür 12 Eylül...

İşçi sınıfının devrimci sendikal kanadının koparıldığının, kara bir tarih sayfasına yazılmaya başlanmasının kararlaştırıldığı kirlenmiş bir gündür 12 Eylül...

İşçilerin ter temiz duygu ve alın terleriyle oluşturarak 1967 Tarihinde kurdukları Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu, (DİSK) ve üye sendikalarının çalışmalarının sonlandırıldığı tarihtir 12 Eylül.

Darbeci Kenan Evren ve onun sivil uzantısı olan Turgut Özal,ın hazırladığı zengin şerbetini (24 Ocak kararlarını), birlikte şevkle içtiler zevkle uyguladılar. İşçi sınıfının yıllar boyunca demokratik mücadelelerle elde ettiği kazanılmış haklarının gasp edildiği bir tarihin başlangıcıdır 12 Eylül...

İşçi sınıfının ekonomik  ve demokratik haklarının tırpanlandığı, demokratik mücadelelerle büyüttükleri gerçek sendikal örgütleri DİSK'İN, faaliyetlerine son verildiği tarihtir 12 Eylül...

Suçsuzlukları mahkemelerce beraat ettikleri anlaşılan, yüzlerce sendikacının, gözaltına alındıkları, tutuklandıkları, işkencelerden geçirildikleri çok kötü, çok korkunç günler, aylar ve yılların başlangıç tarihidir 12 Eylül... 

Binlerce işçinin işten çıkarıldığı, ailece açlığa mahkum edildiği, çaresizliklere itildiği, dibi görünmez kör kuyuların sıra, sıra işçi ve emekçilerin yollarına tuzak olarak kazındığı gündür 12 Eylül...

"12 EYLÜL DARBESİNİN İŞÇİLERE ETKİSİ"

12 Eylül Faşist Darbesinin üzerinden çok yıllar geçti. Bu cümle çok kolay yazıldı... 

 Kolayca da söyleniyor, 12 Eylül faşist darbesinin üzerinden yıllar geçti. 

Oysa gerçek başka. 
Gerçeklerin anlatılması kolay değil...  

12 Eylül 1980 darbesinin üzerinden evet çok yıl geçti, geçti ama, deldi de geçti!..

Gerçekleri, herkes kendine göre anlıyor, anlatılanları, yine herkes, anladığı kadar biliyor...
Anlatılsa bile anlatılanları, yaşamayanlar tam anlayabiliyor mu?..

Doğrusu gerçekleri, tam olarak o günleri, yaşayanlar biliyor... 

EYLÜL ZOR AY

Eylül, ülke insanının bir kesimine göre her zaman zor ay. 
Sonbaharın ilk ayı. 

Sonraki mevsim, kış... 

Kışın içinde bir de "zemheri" var ki...

Adına uygun bir soğuk yapınca, titretir insanı...

Odun, kömür, okul, çanta, defter, kalem, ayakkabı, önlük…

Zor mu? Zor, hem de çok zor… 

12 Eylül ise zorların en zoru...

Ne anlarsan anla...

BİRİLER İÇİN

Birileri için, vatanın kurtuluşu!

Birileri için, ürkeklik...

Birileri için, kuşku...

Birileri için, işsizlik, açlık...
Birileri için muhbirlik...

Birileri için polis kapıda, bileklerde kelepçe...

Birileri için aylarca, yıllarca hapislik, işkence...
Birileri için, darağacı...
Birileri için, "asmayalım da besleyelim mi"?

Kaybolan babalar...

Babasız kalan çocuklar...

Ağlayan analar...

Dinmeyen gözyaşları... 

Kısaca işte,12 Eylül'ün özeti...

Devletin başına oturup, yönetime el koyan zorbalar, toplumun birçok kesimine suçlu gözüyle bakıyor. İşçi sınıfının bir kısmını, DİSK ve üyelerini, zanlı gözüyle değil, karar verilmiş, hüküm giymiş "suçlu" anlayışı ile görüyorlar.

Ülke yönetimine el koyan generallerden biri ilk günlerinde “otel garsonu bile benim kadar maaş alıyor” demişti. Daha ilk demeçlerinin birinde, ülkedeki gerçek ve devrimci sendikaları “suçlu” ilan etmişti. 

Darbeciler, ülke yönetimine el koyar koymaz, DİSK ve üye sendikaların faaliyetlerini durdurdu. Yönetimlerine, emek ve emekçi düşmanı "kayyum" tayin ettiler. 

Yine bu sendikaları, yıllarca bu anlayıştaki darbe hayranı, darbecilerin gözü kulağı durumundaki "kayyumlarla" yönettiler.

DİSK Genel Başkanı Abdullah Baştürk, Genel Sekreter Fehmi Işıklar ve yöneticilerin tamamını, temsilci ve üyelerin ileri gelenlerini tutuklattırıp, yıllarca hapis damlarında yatırdılar. Davutpaşa "Otağı Hümayun"da işkencelerden geçirdiler...
Metris ve Hasdal ceza evlerinde aylar ve yıllarca tecrit edildiler.

İnsanlık vasıflarını kaybetmiş darbeci ve uşakları, insanlığı unutturmak istediler... 
Sendika merkez, şube ve ofislerinde defalarca arama yaptılar. 
Suç belgeleri aradılar, didik didik ettiler her yeri. 
Yok işte, delil yok, suç belgesi yok. 

Suç yok, delil de yok...

Suçlu ilan ettikleri, DİSK yönetici ve üyeleri "suç yok, delil de yok" ama nedeni belli bir şekilde hapis damlarına kondu!.

YARGILAMA

Yargılamalar, duruşmalar bilerek ve isteyerek yıllarca sürdürüldü. 

DİSK'in Avukatı Ercüment Tahiroğlu ve devrimci avukatlar, duruşmalar srasında çok önemli savunmalar yaptılar. 

Yıllar sonra davalar, sıkıyönetim mahkemelerince beraatla sonuçlandı. 

İşte bunu da söylemek de kolay, iki kelime, sadece iki kelime, beraat ettiler...
İşkenceli günler, sevdiklerinden, sevenlerinden ayrılık, acılar ve ömürden kaybolan yıllar... 

Bu uzun sürede, içeride ve dışarıda elbette hayat devam ediyordu...

Çocuklar okula başlayacak, 
Okula götürecek, baba yok... 

Soba yanacak, odun yok...

Odun alınacak, para yok.

Beş, altı yıl sonra, 
Baba beraat ediyor, suç yok...

Baba iş arıyor, iş yok...

İş yok, aş da yok...

Darbeci general, ''garson benim kadar maaş alıyor'' diyerek çalışanların ücretlerinin yüksek olduğunu da işaret ediyordu. 
Ekonomiden sorumlu başbakan yardımcısı ''ben zengini severim'' diyen, kollarını sıvadı ve işçi ücretlerini birlikte törpüleyerek ayarladılar!.

İşçileri zorla sarı sendikalara üye yaptırdılar...

Çalışanların, demokratik mücadele sonucunda, toplu sözleşmeler yolu ile elde ettikleri ikramiye, kıdem tazminatı, çalışma süreleri ve iş güvenliği gibi kazanılmış haklarını birer birer tırpanladılar.  

Sendikalarda çalışan personelin tamamını işten çıkarttılar. Fabrikalardan, solcu diyerek bir çok işçiyi işten attırdılar. Yıllarca bu insanlar iş bulamadı.
Anneler tencerelerde yemek yerine dert kaynattı...
Babalar, kurulan ev sofralarında aç oturup, bu gün iştahım yok diyerek aç kalktılar. Soğuk günlerde birlikte titrediler... 

Darbeciler ve yalaka siyasileri, bir kere olsun bu suçsuz anne, baba ve çocukları düşünmediler.
Buldozer oldular...
Buldozerin direksiyonuna sıra ile oturdular.
Önlerine geleni ezdiler, insanlığı da öldürdüler...

BİR GARİP TÜRK-İŞ
  

Garip olan şey, kendilerinin büyük olduklarını, her demeçlerinde övünerek söyleyen konfederasyonun, (TÜRK-İŞ) bir yöneticisini darbeci generallerin başında olduğu yönetime bakan vermiş olmasıydı. 

Sendikal örgütlenme, grev hak ve uygulamalarını zorlaştırıp, işçilerin gerçek mücadele, yön ve yöntemlerini ortadan kaldırırken, çok enteresandır, Sosyal Güvenlik Bakanlığı koltuğunda, bir sendikacı oturuyordu.(!) 

Bu,Türk-İş Genel Sekreteri, Sadık Şide'den başkası değildi.

DİSK ve üye sendikaların, yöneticileri hapishanelere gönderilirken, Türk-İş yöneticileri sus pus olmuşlardı. Devrimci sendikaların yönetimlerine oturtulan, faşist zihniyetteki "kayyumlarla" işçilerin gerici ve sarı sendikalara transfer pazarlıklarını sürdürüyorlardı. 

Umduklarını Kısa zamanda, bulamadılar. 
Gerçek ve devrimci sendikacılık eğitimi alan DİSK üyeleri uzun süre direndi.

Üyeler, direnç gösterdikçe, sıkıyönetim mahkemelerinde, davalar uzatıldıkça uzatılıyordu. Bu süreler içinde işverenlerin bir kısmı ise, bilinçli işçileri, işten çıkarmaya devam ediyordu...

Onları ve ailelerini işsizliğe, açlığa mahkum ediyorlardı.
İşten çıkardıkları işçilerin işe alınmamaları için, daha önceden tespit ettikleri isim listeleri, çoktan işverenlerin kendi aralarında paylaşılmıştı.

Darbeciler, bir kısım patron ve "sarılar", el birliği yaparak amaçlarını gerçekleştirdiler. 

DİSK'in sınıf bilinçli tabanını dağıttılar.

İLERİ DEMOKRASİ

İşçi sınıfının, demokratik mücadele örgütü olan sendikal çalışma yolu ile elde ettikleri kazanılmış hakları, ellerinden alınırken bile, darbe kalıntısı siyasiler ''İleri Demokrasi" şirinliğini ağızlarından hiç eksik etmedi. "İleri Demokrasi" söylemlerini hep tekrarlayıp durdular.... 

Nasıl bir "ileri demokrasi" ise, hala çalışan büyük kesimin grevli toplu sözleşme hakkı yok.

Hakkı olduğu iddia edilen kesimin ise grev hakları oldukça sınırlı...

Sendikalara serbestçe üye olma özgürlüğünün önünde, sayısız engeller hala duruyor. 

Siyasiler ve "büyük"(!) işçi konfederasyonu, sessizliğini sürdürmeye devam ederken, bu konfederasyon üyesi çok sayıda sendika, sandukaya* sokulmuş görüntüsü vermiyor mu? 

*Sanduka; Bazı mezarların üzerine konulan, tahta veya mermerden yapılmış sandık.

İŞÇİ HAYATI UCUZ MU

Ne söylemeli, nesini söylemeli anlaşılır gibi değil.
Adına iş kazaları denilen olaylar nedeni ile gün geçmiyor ki ölüm haberi duymamış olalım.
Bu durum nereye doğru gidiyor, nerelere kadar gidecek...

İşçi sağlığı ve iş güvenliği Meclisinin (İSİG) açıklamalarına göre, 2019 Yılının Temmuz ayında en az 163 işçi hayatını kaybetti.
Bu açıklamanın mürekkebi kurumadan, Ağustos ayında da yine acımasız ölümlerin meydana geldiği ve en az 163 işçinin hayatını kaybettiği açıklandı.

Çalışanların, özellikle de işçi ve emekçilerin canları devlet güvencesindedir.

Yani çalışanlar canlarını devlete emanet etmiştir. Devletin ilgili kurumları, Çalışma Bakanlığı, bağlı birim yetkilileri, iş müfettişleri bu emanetlere sahip çıkmalıdır.

Bu ölümlere kamu oyunda artık iş kazası denmemektedir.
Görülüyor ki "iş cinayetleri" adını alan bu söylem, yeterli önlemlerin alındığı ülkelerde olmuyor. Ya da asgari düzeyde oluyor. Çünkü önlemler, kazaları önlemek içindir.

İş yerlerinde yeterli önlemlerin alınmasından sonra meydana gelen olaylardır "iş kazası"...
İşçi ölümlerinin bu kadar yüksek olmasından anlaşılıyor ki işyerlerinde yeterli denetim olmamaktadır. Yeterli önlemler ise alınmamakta veya alınamamaktadır!

Her ölüm acıdır ve çoğu zaman bir ocağın sönmesine yol açabilmektedir.

Günümüz Türkiye'sinde yaptırımların maliyetleri oldukça yükselmiştir. Ama bilinmelidir ki işçilerin canları bu maliyetlerden daha ucuz değildir.

İşçi ölümleri kader değildir...
İşçi ölümleri engellenmelidir...
İşçi ölümleri durdurulmalıdır...

TÜRK-İŞ BAŞKANI KASADA PARA YOK DEDİ

TÜRK -  İŞ Başkanı Ergün ATALAY 14 AĞUSTOS 2019 Tarihinde FOX Televizyonunun Çalar Saat programına çıktı. Yaklaşık 200 bin kamu işçisini kapsayan ve kamu oyunda oldukça eleştiri alan 2019-2020 toplu iş sözleşmesini neden imzaladıklarını anlattı. "Kasada paramız yok"dedi.

''Düşük zam teklifi gelirse greve gideriz, Zonguldak Maden işçileri ve Darphane işçileri ise greve başlamaya hazır'' diyen Ergün Atalay, TV programında grev eyleminden neden vazgeçtiklerini "bekâra karı boşamak kolay" söylemiyle noktaladı. Ayrıca "greve gidersek işçinin masraflarını nasıl karşılarız, kasada paramız yok?" dedi.

Sayın Başkan grev sadece para ile yapılmaz. Sendikacının ana görevi emeğin ve emekçinin hakkını her koşulda sonuna kadar savunmak ve korumaktır.

Elbette grevde, işçiye yardım yapılacaktır ve yapılmalıdır. Sendika yöneticileri bu durumun asgari tedbirini almalıydı...

İşçiden alınan aidatların bir kısmı da bunun için ayrılmalıydı (grev fonu olarak).Türk -İş ve üye sendikalar, kurulduğu günden bu güne kadar yani 60 yılı geçen süre içinde aldığı aidatları ne yaptılar?
Zonguldak Maden işçileriyle, darphane işçilerinin sayısı ne kadardır? Milyonlarca üyenizin varlığından gelen (alınan) aidatlarla bu grevler yönetilemez miydi?
Ben de, işçi kamuoyu da, cümle âlem de biliyor ki asıl neden bu değil.

Kasalarınızda para ne zaman olacak?
Kasalarınız dolu olsa da bir şey fark etmeyecek gibi...

EYLEM Mİ SÖYLEM Mİ

TÜRK-İŞ Genel Başkanı, yaklaşık 200.000 kamu işçisini ilgilendiren toplu iş sözleşmesi sürecinde anlaşmanın sağlandığını açıkladı. Zam oranının 2019 yılı için yüzde 8+4, 2020 yılı içinse yüzde 3+3 olarak belirlendiği belirtildi 

Türk-İş başkanı bu güne kadar görülmemiş biçimde eleştiriye uğradı. Rivayet edilirki; Görüşmeler sırasında Çalışma Bakanına dönerek kısık bir sesle "Uzasa işi karıştıracağız. En azından kapattım böylece" dediği belirtilen sözleri çokça tepki aldı.

Bilindiği üzere TÜRK-İŞ masaya yüzde 15 zam teklifi ile oturmuştu. Görülüyor ki imzalanan sözleşme ile alınanlar, teklifin ancak yarısı gibidir. TÜRK-İŞ Başkanı Ergün Atalay, “Söyleyecek bir şeyim yok, imza atacağım” dedi.

DAĞ FARE DOĞURDU MU?

Son güne kadar "Grevden başka çaremiz kalmadı; Zonguldak maden işçileri ve Darphane işçileri greve çıkacaklar," diyen TÜRK-İŞ Başkanı, "Sendika başkanları ile beraber karar verdik, söyleyecek bir şeyim yok, imza atacağım,” diyerek hem kendi anlayışını hem de diğer yöneticilerin kararını belirtmiş oldu.

Demek oluyor ki akıllarında ve kararlılıklarında gerçekten bir eylem fikri bulunmayanların söylemleri, çoğu zaman bir şey ifade etmiyor.

Evet, grev sendikal bir eylemdir. Menfaat grevi, hak grevi gibi türleri de vardır. Bilindiği üzere 1982 Cunta Anayasası ile işçilerin bu en tabiî hakları da tırpanlandı. İş hayatında eylem deyince çoğu insanın aklına, hemen her zaman grev gelir...

Göğsünüzü gere gere, içinize sinen, işçinin onay verdiği ve işçi kamuoyunun kabullendiği bir toplu iş sözleşmesi imzaladıysanız mesele yok. 

Acaba öyle mi oldu?

Bakın Yalçın Bayer, 14 Ağustos 2019 tarihli Hürriyet'teki yazısının bir bölümünde, "Türk-İş bugüne kadar mücadeleci değil, sürekli uzlaşan bir konfederasyon olmuştur ve gene yanıltmadı," diyerek TÜRK-İŞ'in ana vasfını ve uzlaşmacı tavrını tek cümleyle özetliyor.

SENDİKAL ÖRGÜTLENME YERİNDE SAYIYOR KOLTUKLAR RAHAT

Eski adı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı olan, TC. Çalışma ve Sosyal Politikalar Bakanlığı 01 AĞUSTOS 2019 Tarihinde, işçi sendikalarının üye sayıları ile ilgili bir istatistik yayınladı. Resmi Gazetede yayınlanan istatistiğe göre  en çok üyesi olan işçi konfederasyonu TÜRK-İŞ.

31 Temmuz 2019 Tarihi itibari ile Türkiye'de 13 milyon 764 bin 63 işçinin çalıştığı belirtilmektedir. Buna mukabil sendikalı işçi sayısı 1 milyon 894 bin 170 olarak belirtilmiştir. 
Bu verilere göre sendikalara üye olma oranı yüzde 13,7 olarak görülüyor. Yani çalışan her 100 işçinin 13,7 si sendika üyesi durumundadır.

İstatistikte, işçi sendikaları konfederasyonlarının ve bağımsız sendikaların üye sayılarına ait veriler de belirtilmektedir. Bu duruma göre;
TÜRK-İŞ Konfederasyonunun üye sayısı bir milyon on ikibin ikiyüz yetmiş yedidir. (1,012,277)
HAK-İŞ Konfederasyonunun üye sayısı altıyüz yetmişdört bin dörtyüz dörttür. (674,404)
DİSK Konfederasyonun üye sayısı ise yüz yetmiş sekiz bin altıyüz bir olarak belirtilmiştir.(178,601)

2019 Ocak ayında yüzde 13,8 olan sendikalaşma oranının, 2019 Temmuz ayında yüzde 13,7 ye düştüğü gözlenmektedir. Bu durum Türkiye işçi sendikal  örgütlenmesi konusunda yerinde saydığını belirtmektedir. 

Bu durum normal değildir. Sendikacıyım diye böbürlenenlere duyurulur. Rahat koltuklarınızdan zahmet olacak ama hiç değilse bir süre kalkın. 

Sendikacılığın yolu, sendikal örgütlenmekten geçer..

15-16 HAZİRAN 49. YIL

15/16 HAZİRAN 1970 Büyük İşçi Direnişi; Türkiye işçi sınıfının sendikal hareketleri içinde, inançla, korkusuzca, dayanışarak yaptığı bir emek mücadelesidir.
Elde ettiği kazanımı, anıt olarak işçi sınıfı harmanına diktiği büyük bir yapıttır...
Bu yapıt yağmurdan, kardan, rüzgârdan, güneşten asla etkilenmeyecek...

İşçi sınıfının sendikal özgürlük mücadelesinde yüzyıllar geçse de hatırlanacak, konuşulacak, yazılacak, çizilecek.
Söylemem o ki işçi sınıfı ve emek dostları tarafından sürekli hatırlanacak...
Hatırlandıkça da onurla, gururla konuşulacak... 

Yüzbinlerce işçi, sendikal özgürlük için, hak için, adalet için, işçilik onurları için, 15 Haziran günü İstanbul başta olmak üzere, Kocaeli, Bursa, İzmir, Ankara ve yurdumuzun pek çok yerinde,  çalıştıkları fabrikalarda işbaşı yapmadı.

DİSK ve üyesi sendikaların kapanmalarına yol açacak olan ve  alelacele çıkarılan  antidemokratik yeni "sendikalar yasasını" protesto etmek ve bunu kamu oyuna duyurmak için en yakınlarındaki fabrika işçileriyle buluşarak yürümeye başladılar...

Yeni "sendikalar yasası" Anayasa'ya aykırı olarak çıkarılmıştı. İçerdikleri konular devrimci ve gerçek sendikacılığı yok edecek maddelerle doluydu. Sanki zenginlik; işçilik onuru doğrultusunda yükselen sendikal haklara, işçi ve ailesinin ekmeğine göz dikmişti!

Hüseyin Ekinci

İktidar, kendisini sürekli alkışlayan uzlaşmacı diğer konfederasyonların oluşturdukları sendikal çalışmalardan  hoşnuttu ve hep böyle devam etsin istiyordu.

DİSK ve üyesi sendikaların giderek güçlenmesi, sermaye çevrelerini de rahatsız etmeye başlamıştı.

Süleyman Demirel iktidarı,  13 ŞUBAT 1967 Tarihinde kurulan ve her geçen gün sendikal örgütlenmesini ileriye götürerek güçlenmeye başlayan gerçek ve devrimci sendikal hareketi budamak, bu hareketleri daha da yüceltecek olan sendikaları kapatmayı hedef almıştı.

İşçilerin, 15-16 Haziran 1970 günlerinde ortaya koydukları şanlı yürüyüşleri, disiplinli eylemleri, birbirleriyle buluşmaları, birlik ve birleşmenin en büyük güç olduğunun farkına varmaları, başta iktidar olmak üzere sermaye çevrelerini oldukça şaşırttı.  Çalıştıkları fabrikaları, makine, alet edavat, ham madde ve mamul malları her türlü provokasyonlara karşı, işçilik namusu gereği gözleri gibi korudular.


MALTEPE ASKERİ CEZAEVİ

İstanbul ve Kocaeli'de "SIKI YÖNETİM" ilan edildi.
DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler ve T. MADEN-İŞ Sendikası Yürütme Kurulu üyeleri gözaltına  alınıp, tutuklanarak Maltepe Askeri Ceza evine konuldu. Hemen bir gün sonra ise 14 Haziran Günü Merter toplantısında, konuşan işçiler ve bazı fabrika baştemsilcileri de aynı ceza evine konulmak üzere çalıştıkları fabrika ve evlerinden alındılar.

Mahkemeler SELİMİYE KIŞLASINDA yapıldı.

Selimiye Kışlasını bilenler, dışarıdan bakıldığında yamuk şekilde bir planla yapılan bu büyük yapının içine girildiğinde hemen ürkütücü bir durumla karşılaşabilirler. Hele, böyle sıkı yönetim uygulanması veya askeri darbe dönemlerinde, ürkütücü duruma bir de korkutuculuğu ilave etmek gerekir.

İşte bu yapı içerisinde kurulan mahkemeler döneminde askeri savcılığın bildirimi üzerine benim de ifademe baş vurulmuştu. Şimdi hatırlayabildiğim kadarıyla "Ali" isminde, binbaşı veya yarbay rütbeli  sivil kıyafetliaskeri savcı tarafından ifadem alınmıştı. Savcı, asık bir suratla "anlat bakalım işçileri neden yürüttünüz?" Demişti. Benim cevabımı beklemeden odada bulunan ve sanki benimle hiç ilgilenmez görünen Albay rütbeli başka bir subay savcıya dönerek "neden soruyorsun, bunların düşüncelerini biliyorsun tutukla gitsin" diyerek bana sıkı bir gözdağı vermek istemişti.

İKİ ASKER KARDEŞ

Bu soğuk ve ürkütücü büyük yapının, anlatılan bir rivayete göre daha da büyüklüğü şöyle dile getiriliyor. İki kardeş bu kışlada askerlik yapmak üzere teslim olmuşlar ve üç yıl askerlik yapmışlar, ama bu üç yıl içinde birbirlerini aramalarına rağmen buluşmaları mümkün olmamış.

Elbette yargılamalar sonunda tahliye kararı verildi.
Bu son duruşmada salonda bulunan sendikacı, işçi ve duruşmayı izleyenler ayağa kalkarak" gün doğdu hep uyandık" marşını birlikte  söylediler.

Nitekim işçilerin haklılığı anlaşıldı. Anayasa Mahkemesi alelacele çıkarılan antidemokratik bu yasayı iptal etti.
Yargılanan yönetici ve işçilerin tamamı mahkeme kararlarıyla beraat ettiler.

DİSK, daha da güçlenerek üye sayısını beşyüzbinlere taşıdı, sendikal mücadele tarihine işçi lehine birçok yenilikler kattı...

Özellikle DİSK'İN kurucu ve lokomotifi konumundaki, TÜRKİYE MADEN-İŞ SENDİKASI, başta kurumsallaşma olmak üzere, sendikal örgütlenme, eğitim ve toplu sözleşme yapımı konusunda birçok ilklere imza attı.
Her demokratik eylem ve çalışmalarının sonuçlanmasında "tabanın söz ve karar sahibi olma" ilkesini  uygulayarak hem büyüdü hem de gerçek sendikacılığa örnek oldu.

Hüseyin Ekinci olarak, sendikal demokrasiye inanmış ve bu ilkelerin hayata geçirilmesine çırak, kalfa ve usta olarak, sendikal demokrasinin gelişmesi, yerleşmesi uygulanması çabalarına, katkıda bulunduğum için çok mutlu ve çok gururluyum...

DEDELERE BABA DENİR Mİ

Sanki kıyamet kopmuştu Soma'da!

 
Özel sektöre ait maden ocağında meydana gelen faciada 301 maden işçisi hayatını kaybetmişti.

Birileri bu olayı iş kazası olarak niteledi, birileri kader dedi. birileri bu işin fıtratında bunlar var dedi.

Gerçek sahiden öyle miydi?

Olay sonrası yapılan incelemelerde işçi sağlığı ve işgüvenliğinin sağlanması yönünde iş verenlerin yeterli önlemler almadığı anlaşıldı. Bu konularda denetim görevini yapması gerekenlerin de, çok büyük ihmallerinin olduğu belirtildi, yazıldı, çizildi.
İşyerinde bulunan yetkili işçi sendikasının ve onların yöneticilerinin de, bu konulara ait herhangi bir çaba ve çalışmasının olmadığı anlaşıldı.
Öyleyse bu olaya iş kazası denemez.
İş kazası; iş yerlerinde işçi sağlığı ve işgüvenliğinin tam olarak sağlanmasından sonra meydana gelen veya gelebilecek olaylardır...
Alınmayan önlemler, giderilmeyen eksiklikler, yapılmayan denetimler, nedenleriyle felaketler yaşandı.
Soma faciasında 301 canımızı kaybettik.
Göz yaşları sel oldu.
Kadınlar dul kaldı.
Çocuklar babasız kaldı.
Analar, babalar yer altında yitirdikleri yiğitlerini, tekrar yer altına verirken ağıtlar yakarak feryat ettiler...

Cumhuriyet Gazetesi yazarı Yusuf Özkan 13.05.2019 tarihli yazısında bakın neler söylüyor

"DEDEYE BABA DEMEK"

Soma’nın acısı dinmedi

Bu yıl Soma’da ramazan nedeniyle geniş katılımcı miting yapılmayacak. Onun yerine aileler bugün saat 13.00’te Soma 301 Madenciler Sosyal Yardımlaşma Derneği’nde buluştuktan sonra Madenci Anıtı’na yürüyecek. Buradaki basın açıklamasının ardından da şehitliğe gidilecek. 4 yıllık yargı sürecinin sonunda tutuklu sanıklardan şirket yöneticisi Can Gürkan’ın İzmir Bölge İdare Mahkemesi kararıyla tahliye edilmesi; üstelik maden işletme izninin iade edilmesi, anmaya da damgasını vurdu. Katliamda oğlu Uğur Çolak’ı yitiren İsmail Çolak, AKP’nin başbakanları, bakanları, bürokratlarının tamamının verdikleri sözleri tutmadıklarını, adalet önünde de hesap vermediklerini vurguladı. Olaydan 1 yıl sonra başlayabilen yargılama sürecinde de değişen savcılar, katliamın FETÖ’ye bağlanmak istenmesi gibi “alaycı” yaklaşımlarla karşılaştıklarını anımsatan Çolak, “Yıllardır verdiğimiz mücadele, sanıklara ödül gibi kararla sonuçlandı. Bu da yetmezmiş gibi cezaların artırılmasını istediğimiz halde, İzmir 15. Bölge Ceza Dairesi, yangından mal kaçırır gibi verdiği kararla patron Can Gürkan’ı tahliye etti. Birkaç yıllığına iptal edilen maden işletme yetkisini de iade etti. Şimdi Yargıtay’ın, katillere verilen ödül gibi kararı iptal etmesini, davanın yeniden görülmesini kararlaştırmasını bekliyoruz” dedi.

Dedeye baba demek

Soma’da oğlu Uğur Çolak’ı kaybeden İsmail Çolak’ın, 2015’teki duruşmada hâkime yönelik “2 torunum kaldı, 2 ve 4 yaşında. Bana ‘baba’ diyorlar. Bir çocuğun dedesine ‘baba’ demesi ne demek bilir misiniz hâkim bey” sözleri ağlatmıştı. O zamanlar bebek olan İsmail Ayaz Çolak babasının 15 Mayıs 2014’teki cenazesine büyükannesinin kollarında katılmıştı.

YUSUF ÖZKAN   ( 

http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/1389744/Soma_nin_acisi_dinmedi.html )

SENDİKANIN GÖREVİ VE GÖREVSİZLİĞİ BEKİR COŞKUN

SENDİKA VE SENDİKACI

Bir süre önce, özel sektöre ait Soma Maden Ocaklarında elim bir kaza meydana gelmişti.
Kaza denilmesine bakmayın. 301 maden işçisinin yaşamını yitirdiği bu olaya birileri "kader", "işin fıtratında var" diyerek sık, sık böyle dillendirmek istiyorlardı...

Gerçek ise bambaşkaydı. İşçi sağlığı ve iş güvenliği yasası ve yönetmelikler açısından bakıldığında bu olaya "cinayet" ve "katliam" diyenler çoğunluktaydı.
Bu olayda başta işveren ve yetkililerin yeterli önlem almadıkları, TÜRK-İŞ üyesi işçi sendikasının(!) ise uzaktan seyrettikleri, belli olmuştu.
İşletme sahibi ve bazı işyeri yetkilileri suçlu bulundular. 

Değerli gazeteci Bekir Coşkun, Sözcü Gazetesinde 28 Mayıs 2014 tarihinde Sendikacı başlığı ile bir yazı yayımlamıştı.
SOMA  tekrar GÜNDEM oldu, bu nedenle gündem sıcak...
Bekir Coşkun'un yazısını sendikal görev penceresinden bakarak bir kere daha okuyalım mı?.

SENDİKACI 
Bekir Coşkun'un 28 Mayıs Sözcü Gazetesindeki yazısıdır.  


Patronun sömürmesi yetmiyor…

Sizi sömürecek birisini de kendiniz seçiyorsunuz…
Biz buna “sendikacı” diyoruz…

*
Patrona benzemiyor..
İşçiye de benzemiyor…

İkisinin ortası…
Parlak takım giyiyor diyelim, ama çorapları kısa baklava dilimli…
İşçiler genelde cılızdır, bunun kemerinin üzerine sarkmış göbeği vardır ve sendikacının göbeği sonradan büyüdüğü için, portakala batırılmış iki kürdan gibi gider…

Akşamları restoranlarda rakı içer…
Memleket meselelerini anlatır sana, peynir kavun ile…
En yüksek dozda sosyal olsun, siyasi olsun, kültürel olsun, her konuda derin bilgisi vardır, bağırarak konuşur, garson dinler gülümser…

Büyük ve lüks bir makam arabası vardır…
Şoförü takım elbiseli, hatta daha şıktır… Koşar kapıyı açar… Ayıkken önce kıçı girer arabasına, restoran çıkışında önce kafası…
Makam odası kocamandır ahşap kaplı ve görkemli bir büyük maun masa ile deri koltukları yine kocamandır…
Birçok sekreteri vardır, birisi şişman…
Onlara arada bir bağırır…
İşçiyi temsil eder, yeryüzünde Jaguar'a binen tek sendikacı Türkiye'den çıkmıştır… 45 yıllık sendikacı gördük mesela, iki kere milletvekili olup döndü geldi ki işçiyi temsil etsin… Oğluna televizyon, gelinine market açan var…

3000 işçilik bir madende devletin kaç denetçisi vardır diyelim…
Üç ya da beş…
Bunun 3000 denetçisi oradadır…
Ama işçi ölümlerinde Türkiye Avrupa birincisi, dünya ikincisidir…
Çünkü işçilerin dertleri, acıları, canları sendikacının umurunda değildir…
Görmez…
Duymaz…
Umursamaz…

Ve 301 işçinin öldüğü dünyanın en büyük işçi katliamlarından birisinde sıradan insanlar iktidardan hesap sordular…
Kimisi adam gibi işçi örgütleri “hesap” istedi, kimisi kahrından işi bıraktı, kısacası dizine vurmayan kalmadı…
Onun sesi çıkmadı…
O sendikacının görevi, işçiyi iktidarın kölesi olarak tutmaktır çünkü…
Gerisi onu ırgalamaz…

İşçiyi satmak karşılığında, orada oturmaktır derdi…
Kömür küreğini soksan…
Aldırmaz……

DGM VE DİSK'İN GENEL YAS EYLEMİ

16 EYLÜL 1976 Tarihi; DİSK ve üyesi sendikaların faaliyetleri içerisinde, çok güçlü bir duruş ve önemli bir demokratik  eylem ifade ediyor.
Özellikle DİSK'in kurucu sendikası, T.MADEN-İŞ için ise daha çok şey ifade etmektedir.
1974 Yılında yapılan Genel Kurul sonrası, başta toplu iş sözleşmesi olmak üzere sendikal örgütlenme de çalışmalarımiz yeni bir ivme kazandı. 
Gerek sarı sendikalardan ayrılan, gerekse sendikasız işyerlerinde çalışan işçiler, kendilerini en iyi biçimde temsil edeceklerine inandıkları, başta  T.Maden-İş Sendikası içindeki yerlerini alıyorlardı.

Her geçen gün üye sayısının artması ile daha da güçlenmeye başlayan sendikaya yeni işyerleri katılıyordu.Metal eşya iş kolunda kurulu fabrikalarda çalışan işçiler bulundukları sarı sendikalardan, yığınlar halinde istifa ederek ayrılmaya başladılar.

İşverenler ve onların güçlü kuruluşu MESS, yıllardır sarı sendikalarla işbirliği kurdular. Bu üçlü yapı, işçilerin ekonomik hak ve menfaatlerini istedikleri biçimde oluşturuyordu. İşçiler, karşılarında oluşan bu sarmaldan kurtulma mücadelesi vermeye çalışırken bu yapıya bir de iktidarın ilave olmaya çalıştığını gördüler.  

 

T. Maden-İş ve DİSK üyesi sendikaların, sayısal bakımdan güçlenmesi, başta işverenler olmak üzere iktidarı da endişelendiriyordu. DİSK ve üye sendikaların sayısal bakımdan güçlenmeleri, TÜRK-İŞ Konfederasyonunu da rahatsız etmeye başlamıştı...

Tabanın söz ve karar sahibi olma ilkesi hayata geçirildikçe, işçilerin en çok ihtiyaç duydukları ekonomik hakları, yapılan yeni toplu sözleşmelerle çok ileri boyutlara taşınmaya başladı.
Yeni sendikal örgütlenmeler, yapılan başarılı toplu-iş sözleşmeleri, demokratik istem ve uygulamalar, DİSK ve özellikle de T.Maden-İş Sendikasının çalışmaları, kamu oyunda çokça konuşulur hale gelmişti.

Ereğli Demir Çelik gibi büyük işyerleri de işyerinde yapılan Referandumla MADEN-İŞ bünyesine katılıyor, Seydişehir Alüminyum ve İskenderun Çelik Fabrikalarında ise sendikal faaliyetler hızlanıyordu. Bursa'da kurulu Tofaş ve Renault otomobil fabrikaları ve bunların yan sanayi kuruluşlarında çalışan işçiler Maden-İş'le bütünleştiler.

TÜRK-İŞ tabanını oluşturan işçiler, sınıf uzlaşmacılığını protesto ederek, DİSK bünyesine, özellikle de üye sayısı 30.000 binlerden kısa zamanda, 80.000 lere çıkan T.Maden-İş'e koşmaya başlıyorlardı. İşverenler ve MESS, açıkça, Türk-İş ise arka planda olmak üzere iktidarın yanında ki yerlerini alıyor, bu durumun engellenmesi çarelerini, birlikte araştırıyorlardı...

DEMİREL İKTİDARININ 12 MART DGM ÖZLEMİ

"12 MART DARBESİ" döneminin iktidarları tarafından çıkarılan Devlet Güvenlik Mahkemeleri, bir süre sonra Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilerek kapatılmıştı.

Süleyman Demirel iktidarı, başta devrimci sendikal hareketin durdurulması ve bununla beraber güçlenen Türk solunun geriletilmesi için çareyi, "DGM"lerde arıyor ve yeni bir yasa çıkararak bu mahkemeleri yeniden kurmak istiyordu. 

Onlar, DİSK ve üye sendikaların gelişme ve güçlenmesinin engellenmesini, DGM'lerin tekrar kurulmasıyla mümkün olabileceğini düşünüyorlardı.
İşverenler, MESS, ve iktidar cephesine göre artık çare; Devlet Güvenlik Mahkemelerinin yeniden kurulmasından geçiyordu!..

DEVLET GÜVENLİK MAHKEMELERİ VE DİSK

DİSK, bu mahkemelerin yeniden kurulmasının engellenmesi konusunu görüşmek için, iki gün süren bir Genel  Yönetim Kurulu toplantısı yaptı. Genel Başkan Kemal Türkler alınan 
"Genel Yas Eylem" kararını 16.09.1976
Tarihinde, üye sendika başkanları ile yaptığı ortak toplantıda kamuoyuna açıkladı... 

Bu toplantıda DİSK Yönetim Kurulu ile Başkanlar Kurulu ortak toplantısında, T. Maden-İş Sendikasını Genel Başkan vekili olarak ben temsil etmiştim.
İşçi sınıfının devrimci sendikal örgütleri artık, üyelerinin ekonomik ve demokratik haklarının yükseltilmesi çalışmalarının yanında, aldıkları bu kararla, politik alanda da tavır sergiliyorlardı...

DEVLET GÜVENLİK MAHKEMELERİNE KARŞI DİSK'İN GENEL YAS İLANI

T.MADEN-İŞ Sendikası, özel sayı olarak çıkardığı Gazetesinde, Genel Yas Eylemi Bildirisinin bir kısmını  şöyle özetlemişti;
"Bu iktidarın Anayasal ve demokratik yoldan düşürülmesine ve halktan yana bir iktidarın kurulmasına kadar tüm ülkede genel yas ilanına, Anayasal ve demokratik haklarını, DİSK'İN tabanın söz ve karar sahibi olma temel ilkesi
içinde kullanabilmesi açısından işçi üyelerimizin serbest bırakılmasına,
DİSK tarafından düzenlenmeyen hiçbir yürüyüş, miting gibi gösteriye üyelerimizin katılmaması ve bozguncu unsurların içeriden veya dışarıdan gelecek tahriklerine olanak verilmemesi için üyelerimizin çok titiz ve dikkatli davranmaları kararlaştırılmıştır."

DİSK'İN kararlaştırdığı bu eylem gereği işçiler, başta İstanbul olmak üzere, Kocaeli, İzmir ve diğer bazı şehirlerdeki fabrikalarda iş bıraktılar. Fabrikalarda, makineler sustu üretim sonlandı. 

Bazı işverenler bu eylemi derhal fırsata çevirerek, sendikaların en bilinçli üyelerini tazminatsız olarak işten çıkarmaya başladı. DİSK Genel Yönetim Kurulu bu konuyla ilgili olarak işten çıkarılan işçilere ödeme yapılacağını açıkladı. 
Genel Yas eylemi; genel olarak işçiler, demokratik kuruluşlar, ilerici kişi ve unsurlar tarafından desteklendi.

22 Eylül günü DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler ve dört Yürütme kurulu üyesi tutuklandı.

                             Kemal Türkler'i ceza evinden çıkardığımEkincız gün. Sol başta Hüseyin Ekinci

DİSK 52 YAŞINDA

 TÜRK - İŞ KAVEL OLAYINDA SESSİZ KALDI 1963

Bedri Koraman (Tarihi Tekâmül) 09.03.1963 Milliyet

1963 Yılında Kavel Kablo işçileri, işverenin yasa dışı uygulamalarını protesto ettiler. Yasa dışı fazla çalışmaya hayır dediler, fazla mesai ve ikramiyelerinin zamanında ödenmesini istediler.
İşveren işçilerin bu taleplerine karşı herhangi bir iyileştirme yapmadı. 

Sendikadan istifa etmelerini istedi. İstedi kelimesi hafif kaldı. İşçileri T. Maden-İş Sendikasından istifaya zorladı. İşçilerin istifa etmemeleri üzerine işyeri temsilcilerini işten attı. Ardından da 10 işçinin daha işine son verdi. Kavel işçileri bunun üzerine genel müdüre karşı eyleme geçtiler.

Makineler çalışmadı...

İş durdu, makinalar stop...

İşveren kızdı, biraz daha işçi çıkardı. Daha çok kızdı, bu sefer büro personelinin dışındaki tüm işçileri işten çıkardı. İşçiler işsizliğe ve açlığa terk edildi. 

Bütün bunlarla sendika tek başına mücadele etti, tüm imkânsızlıklara rağmen elinden geleni yapmaya çalıştı... 

T. Maden -İş o yıllarda Türk-İş üyesiydi... 

İşte bunlar olurken sendikanın üye olduğu konfederasyon yetkililerinden (Türk-İş) çıt çıkmıyordu. 

Bu da yetmezmiş gibi Türkay Kibrit Fabrikasında çalışan ve konfederasyona üye başka bir sendikanın üyeleri vasıtası ile, Kavel işçilerinin birliğini bozmaya çalışıyorlardı.

Kavel olayı büyüdü... 

Araya İstanbul Valisi, emniyet güçleri girdi, çözüm bulunamadı.

Hükûmet yetkilileri duruma el koydu. 

Başbakan yardımcısının başkanlığında tarafların kabul ettikleri bir protokolle işçiler işbaşı yaptırıldı.

TÜRK - İŞ SUNGURLAR GREVİNDE  YANLIŞ TARAFTA 1964

Sendika ve Toplu Sözleşme Kanunlarının yürürlüğe girmesiyle madeni eşya işkolunda kurulu T. Maden-İş Sendikası (o tarihte Türk-İş üyesi), bir çok fabrikada toplu sözleşme yetkisi aldı. Bunlardan birisi de, Alibeyköy'de kurulu Sabahattin Sunguroğlu'na ait, Sungurlar Kazan Fabrikasıydı. İşverenle yapılan toplu sözleşme görüşmelerinden sonuç alınamadı. 

Sunguroğlu

İşveren ve işverenin üyesi olduğu Madenî Eşya Sanayicileri Sendikasının (MESS) katı ve anlaşılmaz  tutumu nedeniyle anlaşma olmadı.
Aslında anlaşılır durum vardı...

Sabahattin Sunguroğlu Mess'in kuruluşunda önemli görevler üslenen birisi ve  Mess içinde "Şahinler" (saldırgan) gurubunun liderliğini yapar durumdaydı. İşveren bu nedenlerle anlaşmaya yanaşmadı.

1964 yılında Sungurlar işçileri T.Maden-İş'in ilan ettiği yasal grevlerine başladılar. 

Türk-İş yönetimi alelacele devreye girdi ve grevin sonlandırılmasını istedi.

T.Maden-İş Sendikasını ve Sungurlar işçilerini bu grevde Türk-İş ne yazık ki yalnız bıraktı...  

1966 Yılı Ocak Ayında Paşabahçe şişe cam işçileri bağlı oldukları Kristal İş Sendikası ile greve çıktı. Grev başarılı bir şekilde devam ediyorken, TÜRK-İŞ Yöneticileri Kristal -İş Sendikasına baskı uygulayarak grevin bitirilmesini istediler. Kristal-İş bu yanlış isteğe karşı çıkınca konfederasyondan ihraç edildi.

O tarihte TÜRK-İŞ üyesi olan ve Kemal Türkler'in Başkanlığını yaptığı T.Maden-İş ve Rıza Kuas'ın başkanı olduğu Lastik-İş Sendikaları, Kristal-İş ve Paşabahçe işçilerinin yanında yer aldılar. 

TÜRK-İŞ yönetimi bu iki sendikayı da hemen üyelikten ihraç etti. 

T.Maden-İş, Lastik-İş, Basın-İş- Gıda-İş ve Zonguldak Maden-İş Sendikaları 13 Şubat 1967 Tarihinde, DİSK'i kurdular.  

DİSK kısa zamanda adına uygun devrimci sendikacılığı hayata geçirdi. Türkiye sendikal hareketleri içinde birçok yenilikler getirdi. 

İlkeli oldu, ilklere imza attı.

Sağcı eleştirdi...

Solcu eleştirdi...

İşveren eleştirdi...

Hükumetler eleştirdi...

Bütün bunlara rağmen DİSK, adına uygun gerçek ve devrimci sendikacılığın bayraktarlığını yaptı. Zor koşullar yaşadı, zorlukların üstesinden gelmeyi bildi. 

Üye sayısını beşyüzbinlere kadar taşıdı. 

12 Eylül 1980 darbecileri kirli elleri ile DİSK'İ kapattılar. Yöneticilerini uzun yıllar hapislerde yatırdılar...  

Uzun yargılamalar sonucunda yönetici ve tüm işçiler beraat ettiler. 

Bunları yapan o kirli eller, işçinin demokratik mücadele ile elde ettiği, haklarını gasp ettiler. 

İşçilerin ekonomik kazanımlarını yok ettiler...