13 Mayıs 2019 Pazartesi

DEDELERE BABA DENİR Mİ







SOMA FACİASI

Beş yıl önce bu gün, Soma'da sanki kıyamet kopmuştu. Soma'da bulunan ve özel sektöre ait maden ocağında meydana gelen faciada 301 maden işçisi hayatını kaybetmişti.
Birileri bu olayı iş kazası olarak niteledi.
Birileri kader dedi.
Birileri bu işin fıtratında bunlar var dedi.

Gerçek sahiden öyle miydi?

Olay sonrası yapılan incelemelerde işçi sağlığı ve işgüvenliğinin sağlanması yönünde iş verenlerin yeterli önlemler almadığı anlaşıldı. Bu konularda denetim görevini yapması gerekenlerin de, çok büyük ihmallerinin olduğu belirtildi, yazıldı, çizildi.
İşyerinde bulunan yetkili işçi sendikasının ve onların yöneticilerinin de, bu konulara ait herhangi bir çaba ve çalışmasının olmadığı anlaşıldı.
Öyleyse bu olaya iş kazası denemez.
İş kazası; iş yerlerinde işçi sağlığı ve işgüvenliğinin tam olarak sağlanmasından sonra meydana gelen veya gelebilecek olaylardır...
Alınmayan önlemler, giderilmeyen eksiklikler, yapılmayan denetimler, nedenleriyle felaketler yaşandı.
Soma faciasında 301 canımızı kaybettik.
Göz yaşları sel oldu.
Kadınlar dul kaldı.
Çocuklar babasız kaldı.
Analar, babalar yer altında yitirdikleri yiğitlerini, tekrar yer altına verirken ağıtlar yakarak feryat ettiler...

Cumhuriyet Gazetesi yazarı Yusuf Özkan 13.05.2019 tarihli yazısında bakın neler söylüyor.
"DEDEYE BABA DEMEK"

20 Nisan 2019 Cumartesi

SENDİKANIN GÖREVİ VE GÖREVSİZLİĞİ

SENDİKA VE SENDİKACI

Bir süre önce, özel sektöre ait Soma Maden Ocaklarında elim bir kaza meydana gelmişti.
Kaza denilmesine bakmayın. 301 maden işçisinin yaşamını yitirdiği bu olaya birileri "kader", "işin fıtratında var" diyerek sık, sık böyle dillendirmek istiyorlardı.(!)
Gerçek ise bambaşkaydı. İşçi sağlığı ve iş güvenliği yasası ve yönetmelikler açısından bakıldığında bu olaya "cinayet" ve "katliam" diyenler çoğunluktaydı.

Bu olayda başta işveren ve yetkililerin yeterli önlem almadıkları, işçi sendikasının(!) ise uzaktan seyrettikleri, belli olmuştu.
İşletme sahibi ve bazı işyeri yetkilileri suçlu bulundular ve mahkum oldular. İşletme sahibi mahkumiyetini tamamlamadan tahliye oldu.

Değerli gazeteci Bekir Coşkun, Sözcü Gazetesinde 28 Mayıs 2014 tarihinde Sendikacı başlığı ile bir yazı yayımlamıştı.
SOMA  tekrar GÜNDEM oldu, bu nedenle gündem sıcak...
Bekir Coşkun'un yazısını sendikal görev penceresinden bakarak bir kere daha okuyalım.

SENDİKACI 
Bekir Coşkun'un 28 Mayıs Sözcü Gazetesindeki yazısıdır

Patronun sömürmesi yetmiyor…
Sizi sömürecek birisini de kendiniz seçiyorsunuz…
Biz buna “sendikacı” diyoruz…
*
Patrona benzemiyor..
İşçiye de benzemiyor…
İkisinin ortası…
Parlak takım giyiyor diyelim, ama çorapları kısa baklava dilimli…
İşçiler genelde cılızdır, bunun kemerinin üzerine sarkmış göbeği vardır ve sendikacının göbeği sonradan büyüdüğü için, portakala batırılmış iki kürdan gibi gider…

13 Mart 2019 Çarşamba

DGM VE DİSK'İN GENEL YAS EYLEMİ


16 EYLÜL 1976 Tarihi; DİSK ve üyesi sendikaların faaliyetleri içerisinde, çok güçlü bir duruş ve önemli bir demokratik  eylem ifade ediyor.
Özellikle DİSK'in kurucu sendikası, T.MADEN-İŞ için ise daha çok şey ifade etmektedir.

1974 Yılında yapılan Genel Kurul sonrası, sendikal örgütlenme çalışmaları yeni bir ivme kazandı. 
Gerek sarı sendikalardan ayrılan, gerekse sendikasız işyerlerinde çalışan işçiler, kendilerini en iyi biçimde temsil edeceklerine inandıkları,T.MADEN-İŞ Sendikası içindeki yerlerini alıyorlardı.

Her geçen gün üye sayısının artması ile daha da güçlenmeye başlayan sendikaya yeni işyerleri katılıyordu.Metal eşya iş kolunda kurulu fabrikalarda çalışan işçiler bulundukları sarı sendikalardan, yığınlar halinde istifa ederek ayrılmaya başlıyorlardı.


Sendikal örgütlenme engel tanımıyor. 1974-1977
İşverenler ve onların güçlü kuruluşu MESS, yıllardır sarı sendikalarla işbirliği kurdular. Bu üçlü yapı, işçilerin ekonomik hak ve menfaatlerini istedikleri biçimde oluşturuyordu. İşçiler, karşılarında oluşan bu sarmaldan kurtulma mücadelesi vermeye çalışırken bu yapıya bir de iktidarın ilave olmaya çalıştığını gördüler.  

T.MADEN-İŞ ve DİSK üyesi sendikaların, sayısal bakımdan güçlenmesi, başta işverenler olmak üzere iktidarı da endişelendiriyordu. Elbette DİSK ve bağlı sendikaların sayısal bakımdan güçlenmeleri, TÜRK-İŞ Konfederasyonunu da rahatsız etmeye başlamıştı...

"Tabanın Söz ve Karar Sahibi olma" ilkesi hayata geçirildikçe, işçilerin en çok ihtiyaç duydukları ekonomik hakları, yapılan yeni toplu sözleşmelerle çok ileri boyutlara taşınmaya başladı.
Yeni sendikal örgütlenmeler, yapılan başarılı toplu-iş sözleşmeleri, demokratik istem ve uygulamalar, DİSK ve özellikle de T.MADEN-İŞ sendikasının çalışmaları, kamu oyunda çokça konuşulur hale gelmişti.

Ereğli Demir Çelik gibi büyük işyerleri de  MADEN-İŞ bünyesine katılıyor, Seydişehir Alüminyum ve İskenderun Çelik Fabrikalarında ise sendikal faaliyetler hızlanıyordu. Bursa'da kurulu Tofaş ve Renault otomobil fabrikaları ve bunların yan sanayi kuruluşlarında çalışan işçiler Maden-İş'le bütünleştiler.

TÜRK-İŞ tabanını oluşturan işçiler, sınıf uzlaşmacılığını protesto ederek, DİSK bünyesine, özellikle de üye sayısı 30.000 binlerden kısa zamanda, 80.000 lere çıkan T.MADEN-İŞ'E koşmaya başlıyorlardı. İşverenler ve MESS, açıkça, Türk-İŞ ise arka planda olmak üzere iktidarın yanında ki yerlerini alıyor, bu durumun engellenmesi çarelerini, birlikte araştırıyorlardı...

DEMİREL İKTİDARININ 12 MART DGM ÖZLEMİ

"12 MART DARBESİ" döneminin iktidarları tarafından çıkarılan Devlet Güvenlik Mahkemeleri, bir süre sonra Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilerek kapatılmıştı.

Süleyman Demirel iktidarı, başta devrimci sendikal hareketin durdurulması ve bununla beraber güçlenen Türk solunun geriletilmesi için çareyi, "DGM"lerde arıyor ve yeni bir yasa çıkararak bu mahkemeleri yeniden kurmak istiyordu. Onlar, DİSK ve üye sendikaların gelişme ve güçlenmesinin engellenmesini, DGM lerin tekrar kurulmasıyla mümkün olabileceğini düşünüyorlardı.
İşverenler, MESS, ve iktidar cephesine göre artık çare; Devlet Güvenlik Mahkemelerinin yeniden kurulmasından geçiyordu!..



DEVLET GÜVENLİK MAHKEMELERİ VE DİSK
DİSK, bu mahkemelerin yeniden kurulmasının engellenmesi konusunu görüşmek için, iki gün süren bir Genel  Yönetim Kurulu toplantısı yaptı. Aldıkları
"Genel Yas  Eylem" kararını 16.09.1976
Tarihinde, üye sendika başkanları ile yaptığı ortak toplantıda kamuoyuna açıkladı... 

Bu toplantıda DİSK Yönetim Kurulu ile Başkanlar ortak toplantısında, MADEN-İŞ Sendikasını Genel Başkan vekili olarak ben temsil etmiştim.
İşçi sınıfının devrimci sendikal örgütleri artık, üyelerinin ekonomik ve demokratik haklarının yükseltilmesi çalışmalarının yanında, aldıkları bu kararla, politik alanda da tavır sergiliyorlardı...

DEVLET GÜVENLİK MAHKEMELERİNE KARŞI DİSK'İN GENEL YAS İLANI

T.MADEN-İŞ Sendikası, özel sayı olarak çıkardığı Gazetesinde, Genel Yas Eylemi Bildirisinin bir kısmını  şöyle özetlemişti;
"Bu iktidarın Anayasal ve demokratik yoldan düşürülmesine ve halktan yana bir iktidarın kurulmasına kadar tüm ülkede genel yas ilanına, Anayasal ve demokratik haklarını, DİSK'İN tabanın söz ve karar sahibi olma temel ilkesi
içinde kullanabilmesi açısından işçi üyelerimizin serbest bırakılmasına,
DİSK tarafından düzenlenmeyen hiçbir yürüyüş, miting gibi gösteriye üyelerimizin katılmaması ve bozguncu unsurların içeriden veya dışarıdan gelecek tahriklerine olanak verilmemesi için üyelerimizin çok titiz ve dikkatli davranmaları kararlaştırılmıştır."



DİSK'İN kararlaştırdığı bu eylem gereği işçiler, başta İstanbul olmak üzere, Kocaeli, İzmir ve diğer bazı şehirlerdeki fabrikalarda iş bıraktılar. Fabrikalarda, makineler sustu üretim sonlandı. 


Bir kısım işveren bu eylemi derhal fırsata çevirerek, sendikaların en bilinçli üyelerini tazminatsız olarak işten çıkarmaya başladı. DİSK Genel Yönetim Kurulu bu konuyla ilgili olarak işten çıkarılan işçilere ödeme yapılacağını açıkladı. 

Genel Yas eylemi; genel olarak işçiler, demokratik kuruluşlar, ilerici kişi ve unsurlar tarafından desteklendi.
22 Eylül günü DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler ve dört Yürütme kurulu üyesi tutuklandı.


T. MADEN-İŞ ve Genel Yas Eylemi olarak devam edecek.

28 Şubat 2019 Perşembe

ASGARİ ÜCRET VERGİ DIŞI KALSIN

YALÇIN BAYER
Hürriyet
28 Şubat 2019
2 bin 28 liraya ulaşan açlık sınırı net 2 bin 20 lira olan asgari ücreti solladı.
Türk-İş’in araştırmasına göre, şubat ayında dört kişilik bir ailenin sağlıklı, dengeli ve yeterli beslenebilmesi için yapması gereken aylık gıda harcaması tutarı (açlık sınırı) 2 bin 28 lira olarak gerçekleşti. Yoksulluk sınırı ise asgari ücretin üç katını aşarak 6 bin 609 lira oldu.
1 Ocak’ta yüzde 26.6 oranında zam alan 7 milyona yakın emekçinin ücreti iki ayda açlık sınırının gerisine düştü. Yılbaşında 417 liralık artışla yüzleri bir nebze olsun gülen emekçiler, ücretlerinin iki ay gibi kısa sürede açlık sınırının gerisinde kalmasının şaşkınlığını yaşıyor. Enflasyon artışı devam ederse asgari ücret daha da eriyerek anlamını yitirecek.
İşçinin enflasyona yenik düşmemesi için asgari ücretin vergi dışı bırakılması şart. Yılbaşında yüzde 15 olarak kesilen vergi miktarı, yılsonuna doğru iki kat artarak yüzde 35’e çıkıyor. Bu da yılın son üç ayında asgari ücreti kuşa çeviriyor, işçinin eline geçen ücreti oldukça azaltıyor.
Anayasanın 73. maddesinde “Herkes kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre vergi ödemekle yükümlüdür” denilmesine karşın asgari ücretli milyonlar kazananlar kadar vergi ödeyerek, mağdur oluyor.

Şükrü KARAMAN

11 Şubat 2019 Pazartesi

DİSK 52 YAŞINDA


 TÜRK - İŞ KAVEL OLAYINDA SESSİZ KALDI 1963

Bedri Koraman (Tarihi Tekâmül) 09.03.1963 Milliyet
1963 Yılında Kavel Kablo işçileri, işverenin yasa dışı uygulamalarını protesto ettiler. Fazla çalışmaya hayır dediler, fazla mesai ve ikramiyelerinin zamanında ödenmesini istediler. İşveren işçilerin bu taleplerine karşı herhangi bir iyileştirme yapmadı. Sendikadan istifa etmelerini istedi. İstedi kelimesi hafif kaldı. İşçileri MADEN-İŞ Sendikasından istifaya zorladı. İşçilerin istifa etmemeleri üzerine işyeri temsilcilerini işten attı. Ardından da 10 işçinin daha işine son verdi. Kavel işçileri bunun üzerine genel müdüre karşı eyleme geçtiler. Makineler çalışmadı...
İş durdu...
İşveren kızdı, biraz daha işçi çıkardı. Daha çok kızdı, bu sefer büro personelinin dışındaki tüm işçileri işten çıkardı. İşçiler işsizliğe ve açlığa terk edildi. 
Bütün bunlarla sendika tek başına mücadele etti, tüm imkânsızlıklara rağmen elinden geleni yapmaya çalıştı... 
MADEN -İŞ o yıllarda TÜRK-İŞ üyesiydi... 
İşte bunlar olurken sendikanın üye olduğu konfederasyon yetkililerinden (TÜRK-İŞ) çıt çıkmıyordu. 
Bu da yetmezmiş gibi Türkay Kibrit Fabrikasında çalışan ve konfederasyona üye başka bir sendikanın üyeleri vasıtası ile, Kavel işçilerinin birliğini bozmaya çalışıyorlardı.
Kavel olayı büyüdü... 

Araya Vali, emniyet güçleri girdi, çözüm bulunamadı.
Hükûmet yetkilileri duruma el koydu. 
Başbakan yardımcısının başkanlığında tarafların kabul ettikleri bir protokolle işçiler işbaşı yaptırıldı.

TÜRK - İŞ SUNGURLAR GREVİNDE  YANLIŞ TARAFTA 1964

Sendika ve Toplu Sözleşme Kanunlarının yürürlüğe girmesiyle madeni eşya işkolunda kurulu T.MADEN - İŞ Sendikası (o tarihte TÜRK-İŞ üyesi), bir çok fabrikada toplu sözleşme yetkisi aldı. Bunlardan birisi de, Alibeyköy'de kurulu Sabahattin Sunguroğlu'na ait, SUNGURLAR KAZAN FABRİKASIYDI. 

Sözleşme görüşmelerinden sonuç alınamadı. 
Sunguroğlu
İşveren ve işverenin üyesi olduğu Madeni Eşya Sanayicileri Sendikasının (MESS) katı ve anlaşılmaz  tutumu nedeniyle anlaşma olmadı.
Aslında anlaşılır durum vardı...
Sabahattin Sunguroğlu MESS'İN kurucularından birisiydi ve  MESS içinde "ŞAHİNLER" (saldırgan) gurubunun liderliğini yapar durumdaydı.İşveren bu nedenlerle anlaşmaya yanaşmadı.
1964 yılında Sungurlar işçisi sendikanın ilan ettiği yasal grevlerine başladılar. 
TÜRK-İŞ yönetimi alelacele devreye girdi ve grevin sonlandırılmasını istedi.
 MADEN-İŞ Sendikasını ve Sungurlar işçilerini bu grevde yalnız bıraktı.

MANNESMAN BORU FABRİKASI GREVİ 1965
TÜRK-İŞ VE SUSKUNLUĞU  

İzmit'te Alman sermayesi ile kurulan Mannesman Boru Fabrikasının toplu sözleşme görüşmelerinden sonuç alınamadı. 
Boru fabrikası o yıllarda ülkede kendi üretimine özel "tekel" durumundaydı 
Yani üretim şahâne, kârlılık en üst düzeyde. 
Sözleşme prosedürü, yasa uyarınca tüm kademelerden geçirildi. 
Grev kararı alındı...

İzmit'te bir sinema salonu kiralandı, Mannesman işçilerinin tamamının katılacağı bir toplantı yapıldı. 
Tüm MADEN-İŞ üyeleri bu toplantıya katıldı. Türk-İş yönetimi, devam eden prosedür ve toplantı için bilgilendirildi.
Sinema salonu ağzına kadar dolu. Hani "iğne atsan yere düşmez" gibi...
Önce on kadar işçi konuştu. Çalışmalarından, üretimden, işyerinin kârlılığından ve ücretlerinden bahsettiler. 

Daha sonra Genel Başkan Kemal Türkler konuştu.
Mannesman işçilerini tam olarak bilgilendirdi. Grevin uzayabileceğinden bahsetti. Grev, grev nöbetleri, birlik beraberlik gibi konuları anlattı.
Toplantı çok coşkulu geçti, Genel Başkanın konuşmaları sık, sık alkışlarla kesildi.

Türk-İş Yönetimi bu toplantıya 1. Bölge Temsilcisini göndermişti. 
İ.Topkar
1. Bölge Temsilcisi İsmail Topkar'dı. İsmail Topkar aynı zamanda Petrol-İş Sendikasının genel sekreterliğini yapıyordu. İsmail Topkar iyi giyimli, çok kibar ve çok yakışıklı bir sendikacıydı. Sanki önemli bir filmin galasına gelmiş başrol oyucusu görünümündeydi. Düzgün hitabet ve etkileyici bir konuşma yaptı. Belli ki işçilerin konuşmalarından çok etkilenmişti. Konuşmasının sonunda, "Kemal Türkler bu grevi hemen başlatmalısın, grev kaç gün, kaç ay, kaç yıl sürerse sürsün. Türk-İş bu işçinin ve sendikanın arkasındadır"dedi.

Mannesman Grevi, toplantıdan iki veya üç gün sonra çok görkemli başladı. Silahtarağa Merkez Şube Başkanı olarak ben de oradaydım... 

Hüseyin Ekinci
1962 Yılında Rabak Bakır Fabrikasında çalışmaya başlamış ve hemen MADEN-İŞ üyesi olmuştum. Sırasıyla işyeri temsilcisi, Şube Gençlik Kolu Başkanı ve daha sonra da Şube Başkanı olmuştum. 1963 Kavel Direnişinde temsilci olarak, 1964 Sungurlar Grevinde Gençlik Kolu Başkanı olarak dayanışma ziyaretinde bulunmuştum. Şimdi de Mannesman Grevinin başlangıç gününde Merkez Şube Başkanı olarak bulunuyor, âdeta sendikacılığın eğitim ve öğrenimini uyguluyordum.
Sendikacılığın çıraklığını yapıyordum...
Ne mutlu bana...
1. Bölge Temsilcisi vasıtası ile esip gürleyen, vaatlerde bulunan Türk-İş, yine sessizliğine gömüldü. 
Ne bir mesaj, ne bir pankart, ne bir grev ziyareti hiç bir şey yapmadı. 
TÜRK-İŞ Yönetimi yine üyesi sendikayı ve işçileri yalnız bırakmıştı...
Anlaşılır gibi değil... 
Demek oluyor ki huylu huyundan vazgeçmiyor.

PAŞABAHÇE ŞİŞE CAM GREVİ 1966
TÜRK-İŞ YANLIŞTA

1966 Yılı Ocak ayında Paşabahçe şişe cam işçileri bağlı oldukları Kristal İş Sendikası ile greve çıktı. Grev başarılı bir şekilde devam ediyorken, TÜRK-İŞ Yöneticileri Kristal -İş Sendikasına baskı uygulayarak grevin bitirilmesini istediler. Kristal-İş bu yanlış isteğe karşı çıkınca konfederasyondan ihraç edildi.
O tarihte TÜRK-İŞ üyesi olan ve Kemal Türkler'in Başkanlığını yaptığı T.MADEN-İŞ ve  Rıza Kuas'ın başkanı olduğu LASTİK-İŞ Sendikaları, Kristal-İş ve Paşabahçe işçilerinin yanında yer aldılar. 
TÜRK-İŞ yönetimi bu iki sendikayı da hemen üyelikten ihraç etti.

MADEN-İŞ, LASTİK-İŞ, BASIN-İŞ, GIDA-İŞ ve ZONGULDAK MADEN-İŞ Sendikaları 13 ŞUBAT 1967 Tarihinde, DİSK'İ kurdular. 
DİSK kısa zamanda adına uygun devrimci sendikacılığı hayata geçirdi. Türkiye sendikal hareketleri içinde birçok yenilikler getirdi. 
İlkeli oldu, ilklere imza attı.
Sağcı eleştirdi...
Solcu eleştirdi...
İşveren eleştirdi...
Hükumetler eleştirdi...

Bütün bunlara rağmen DİSK, adına uygun gerçek ve devrimci sendikacılığın bayraktarlığını yaptı. Zor koşullar yaşadı, çoğu  defa bu zorlukların üstesinden gelmeyi bildi. 
Üye sayısını beşyüzbinlere kadar taşıdı. 

12 Eylül 1980 darbecileri kirli elleri ile DİSK'İ kapattılar. Yöneticilerini uzun yıllar hapislerde yatırdılar...  
Uzun yargılamalar sonucunda yönetici ve tüm işçiler beraat ettiler. 
Bunları yapan o  kirli eller, işçinin demokratik mücadele ile elde ettiği, haklarını gasp ettiler. 
İşçilerin ekonomik kazanımlarını yok ettiler...

DİSK bu gün de, ilkeli çalışmalarını, gerçek sendikal anlayışla eski sayısal gücüne kavuşmasının mücadelesini sürdürerek 52. kuruluşunu yaşıyor...

19 Ocak 2019 Cumartesi

SENDİKAL UNUTULMAZLAR KAVEL DİRENİŞİ 56 YIL

Ülkemizde, 56 yıl önce sendikal hareketler tarihinde bir ilk yaşandı.

Kavel Kablo işçileri sendikal özgürlük için bayrak açmışlardı...

İSTANBUL'DA BOĞAZİÇİ

Orhan Veli, şiirinin bir bölümünde şöyle diyor.

"İstanbul'un mermer taşları
Başıma da konuyor martı kuşları
Gözlerimden boşanır hicran yaşları
Edalım
Senin yüzünden bu halim."

İşte Boğaziçi, Boğaziçi'nde İstinye...
Büyük bir şehrin küçük parçası...
Burası İstinye...

1963 Yılında nüfus bilimi bakımından baktığımızda, İstinye'nin merkezi, özellikle Karadenizlilerin yerleşmeye başladıkları küçük bir köy görünümünde...

İstinye Tersanesi
Kavel işçileri toplu halde














İSTİNYE SANAYİ BÖLGESİ OLUYOR

Küçük bir köy görünümünde olan, bu küçük yerleşim bölgesi, 1950 li yılların  ikinci yarısıyla başlayan dönemde, fabrikalar semti haline getirilmeye başlanmıştı.
1960 ve 1970 li yıllarda, Koç Holding, sularını İstinye Koyu'na boşaltan, İstinye Deresinin  sağ ve soluna da irili, ufaklı fabrikalarını yerleştirmeye başlıyordu.
Türkay Kibrit, Beldesan, Standart Belde ve Bisiklet fabrikaları bunlardan bir kaçıydı.
Bunlar konumuzun içinde ama şimdi biraz eskiye gidelim...

İSTİNYE TERSANESİ

1912 Yılında eşi benzeri başka bir yerde olmayan, dünya incisi Boğaziçi'nin, en güzel, en büyük ve en seçkin koylarından biri olan İstinye Koyu'nun kenarında, dev gibi bir yapı oluşmaya başlıyordu...

Yüzer havuzlarını İngiltere'de yaptıran bir Fransız şirketi, daha sonraları zaman, zaman 1000 den fazla işçinin çalışacağı, büyük bir tersane inşa etti...

Tersane, 1912 Yılından 1991 Tarihine kadar faaliyetini sürdürdü. Tersanenin yiğit işçileri gece gündüz, yağmur çamur, kış soğuğu, yaz sıcağı demeden kendilerine verilen görevleri hakkıyla yerine getirerek, ülkemiz silahlı kuvvetleri ve ülke denizciliğine uzun yıllar hizmet ettiler...

İstinye Tersanesi, 1991 Tarihinde Turgut Özalın da katıldığı bir törenle, son yüzer havuzu da kaldırılıyordu...


 İLK ÖZEL SEKTÖR KİBRİT FABRİKASI TÜRKAY

Ülkemizde ilk kibrit fabrikasının, 1932 Yılında Büyükdere'de kurulduğunu ve 20 yıl devlet tekeli ile TEKEL isminde kibrit üretildiğini biliyoruz. Bilinen başka bir şey de, kibrit üretimindeki tekelin 1952 yılında kaldırıldığıdır.

KOÇ Topluluğu 1954 yılında İstinye'de, Türkay adıyla bir kibrit fabrikası kurdu. Böylece kibrit üretiminde tekelleşme son buluyor, rekabet başlıyordu.
Tekelle rekabet edecek olan kibritin adı da Türkay olarak tespit edilmişti.
Zamanın modern teknolojisi ile yapılmaya başlanan Türkay kibritleri, bir süre sonra piyasada üstünlüğü elde etmiş olacaktı.

İSTİNYEDE KAVEL, KAVELDE DİRENİŞ ( I )

Koç topluluğunun, İstinye'yi küçük bir sanayi bölgesi olarak tespit ettiğini görüyoruz. 
Vehbi Koç, kayınbiraderi Emin Aktar'la birlikte modern bir yapı oluşturdu.
Dönemin modern tezgahları ile üretim yapmak üzere, Kavel Kablo fabrikasını işletmeye açtı. Fabrika kaliteli (saf) bakırla yüksek iletişim sağlayan kablo üretimine başladı. Saf bakır elektrolitik yöntemle elde ediliyordu.
Elektroliz yoluyla üretilen saf bakır, İstanbul Kağıthane'de kurulu RABAK Fabrikasında yapılıyordu. 

Fabrika üç vardiya çalıştırılıyor, ikiyüz civarındaki işçi ile, siparişler yetiştirilemez durumdaydı. İşçilerin bir bölümüne sürekli fazla mesai yaptırılır hale gelmişti. 
Fabrika iyi kazanıyor, müşteriler sırada, ama iş yerinde yasal çalışma sürelerine riayet edilmiyor, fazla mesai ücretleri ve ikramiyelerin ödenmesinde sürekli problemler yaşanıyordu.

İşyerinde, Türkiye Maden-İş Sendikası yetkiliydi...
Sendika yöneticilerinin bu konuda görüşme ve uyarılarına rağmen, Genel Müdür Üzümcü, sorunları çözmeye yanaşmıyor, üstelik işçilerin sendikadan istifa etmelerini, ayrılmalarını istiyordu. Hatta açık, açık istifa için noter masraflarının muhasebe tarafından ödeneceği belirtilmekteydi...

İşçiler insan gibi çalışmak istediler...
İnsanca çalıştırılmak istediler...
Hakettiklerinin zamanında eksiksiz ödenmesini istediler...

İşveren  cevap olarak, başta sendika baştemsilcisi olmak üzere dört işçiyi işten çıkardı. Ardından on işçinin daha işine son verdi.

Kavel işçileri "kör kuyularda merdivensiz kalmak"gibi bir duruma son vermek istedi.
28 Ocak 1963  Tarihinde kar ve ayazı şiddetli bir kış günü, iş durdu...
Makineler sustu...
Üretim sonlandı...
Fabrika boşaldı...

Kavel direnişi hakkında çok şey anlatıldı, çok şeyler söylendi...
Gazetelerde haberler yapıldı.
Makaleler yazıldı, şiirler dizildi.
Yetmedi, kitaplar yazıldı, yayınlandı.

Kavel işçilerinin direnişi 36 gün devam etti...
İşçiler ve aileleri direniş günlerini birlikte yaşadılar.
Haklarını elde etmek için karşılarındaki zorlu güçlere, güçlüklere karşı birlikte direndiler.
Sendika elinden geleni yapıyordu.
Dışarıda çadır kuruldu.
Kazan kaynatıldı... 
Sıcak yemek verildi...
Uzak, yakın birçok fabrika işçisi, Kavel işçileri için  maddi manevi destek olmaya başladı.

Kavel direnişçilerine, benim de aralarında bulunduğum bir grup Rabak işçisi olarak biz de destek ziyaretinde bulunmuştuk...

Kavel olayı emniyet güçleri, ve valilik makamını aştı. 
Ankara'da , Büyük Millet Meclisinde konuşulur oldu. Başbakan Yardımcısı Turhan Feyzioğlu ve Çalışma Bakanı Bülent Ecevit, aracı oldu.
Protokol yapıldı anlaşma sağlandı.

36 gün devam eden bu direniş, sadece direniş, üretimi durdurma, iş bırakma veya birilerinin dillendirdikleri gibi "kanunsuz grev" de değil.

Dünya incisi Boğaziçi'nde paha biçilmez yalılar, konaklar, kâşaneler var. Buralarda yaşananları tahmin edebilirsiniz.
Yaşananlara şahit olabilir, duyabilirsiniz.

Ancak İstinye'de, Kavel'de yaşananlar bambaşkaydı. 
İşçi tarafında heyecan vardı. Korku vardı. Boş tencere vardı. Açlık vardı...
Heyecan vardı... 
Birlik vardı. İşçilik onuru vardı... 
Kazanmaya yönelik mücadele azmi vardı. Fabrika önünde nöbet vardı. İnanç vardı. Kazanma duygusu vardı... 

Kavel direnişinin işveren cephesinde ise, çok kâr düşüncesi vardı.
İntikam duygusu vardı. 
İhanet vardı. 
Sözünde durmamak vardı. 
Kalleşlik vardı...

Kavel olayları, işçi sınıfının demokratik sendikal mücadelesine ( I. ) Birinci Kavel Direnişi olarak yazıldı.

SÖZÜN ÖZÜ

Anayasa'da var olmasına rağmen, Sendika ve Toplu Sözleşme Yasaları zamanında çıkarılamadığından işveren bu durumu fırsata çevirdi. 
Sözünde durmadı. 
İmzaladığı protokole uymadı...
Toplu sözleşme yasası çıkar çıkmaz alelacele işçilerden habersiz, sarı bir sendika ile üç yıl süreli toplu sözleşme imzaladı. Bu durumu üç yıl daha devam ettirmek istiyordu.
Çeşitli yöntem, baskı ve kalleşlikle işçileri sendikadan istifa ettirdi...
Kavel işçileri, yılmadı, yıkılmadı, yaşadıklarını unutmadı sabırla bekledi...

1968 Yılında  tekrar yuvalarına, MADEN-İŞ'E döndüler.  
İşveren aynı.
Genel Müdür aynı.
Zihniyet aynı...
Genel Müdür derhal iki sendika temsilcisi ve ardından yirmi altı sendika üyesini işten çıkardı.
Kavel'de tarih tekerrür ediyordu...

Kavel işçisi, İkinci direnişi de yaşadı. 
Kazandı...
Genel müdür İbrahim Üzümcü gitti, yerine Altan Sağanak genel müdür olarak görev aldı. 
Kavel işçileri kazandıkları bu demokratik eylemi de, işçi sınıfı tarihine, ( II. ) İkinci Kavel Direnişi olarak yazdırdılar... 

YAZILAR     ; ( I. ) Birinci Kavel Direnişi 1963
                      ( II.) İkinci Kavel Direnişi 1968

KAVELDE ÖNE ÇIKANLAR

İşyeri sendika baştemsilcileri; İlyas Kabil - Tacettin Usta - Nazmi Kankurdan

İşyeri Genel Müdürleri           ; İbrahim Üzümcü - Altan Sağanak                                                                              
Kavel Kablo Fabrikasının yerinde AVM









   
                                               






15 Ocak 2019 Salı

SENDİKALI OLMAK YA DA OLMAMAK

Sendikalar, işçilerin ekonomik örgütleridir... 
İşçiler ve emekçiler farkında olsalar da olmasalar da, işçi sendikalarının varlığı kendileriyle özdeştir. Üye oldukları sendikalar ve onların yöneticilerinin dünya görüşleri çok önemlidir. Onların mensup oldukları, savundukları görüşlerin içinde gerçekçilik ilkesi yoksa, yapacakları işler, eylemler ve meydana getirilen sonuçlar eksiktir... 

Bu eksiklikler uzun vadede işçi aleyhine devam ediyorsa, bilerek ettiriliyorsa bunun da adı ihanettir. Yanlışların ihanet derecesinde devamı ise sendikal söylemle(terminoloji) sarılıktır, "SARI SENDİKACILIKTIR."

Gerçekçilik ilkesi uygulama sırasında, karanlıkları aydınlatan güçlü bir ışık demeti gibidir. 
Ne arıyorsan, neyi bulmak istiyorsan bu ışık demeti otomatik olarak o tarafa yönelir. Görünmeyenler görülür. Araştırmayı, öğrenmeyi, öğretilmeyi, tetikler, bilinmeyenler bilinir hale gelir...
Bilmeyenler ise öğrenir duruma gelir... 

SENDİKALAR İŞÇİLERİN SINIF VE KİTLE ÖRGÜTLERİDİR

Sendikaların, elbette ilk görevleri işçilerin ekonomik haklarını korumaktır. İşçilerin ekonomik haklarının korunmasında ilk şart ise bilgiye ulaşmaktır. Sendikal mücadele içinde iki taraf öne çıkmaktadır.  Bunlardan birisi sermaye sahibi patrondur. 
Patron; parasını, teknolojik bilgilerini ve genellikle sermaye sınıfı ve onun çıkarlarını savunan iktidarlardan aldığı desteği kullanır. Buna göre yatırımını yapar. Üretim ve hizmet aşamasına geldiğinde  emeğe ihtiyaç duyar. 

Sermayedarların emeğe ihtiyaçları bu aşamada kendini gösterir. 
Emek olmadan çarklar dönmez, üretim olmaz... 
Üretimin olmasını sağlayan emeğin oluşması, kendiliğinden ikinci tarafı oluşturur. 
Taraflar oluştu ama, patron tarafı, parası ile, bilgisi ile, teknik donanım ve destekleri ile her zaman daha güçlüdür. 

Bu gücü dengeleyebilmek, işveren karşısında savunma yapabilmek, istekte bulunabilmek için ihtiyacı olan şey birliktir. 
Birlik ise kendiliğinden oluşabilir mi? 
Güçlü olmak, birlik olmak şart diyebilmek için örgütlü olmak gerekir. 
Örgütlü olmanın tek yolu da sendikalı olmaktan geçer.

BEDRİ KORAMAN VE ÜNLÜ KARİKATÜRÜ

Karikatür ustası Bedri Koraman, Milliyet gazetesinin 09.03.1963 tarihli sayısında işçi ve işverenin dünü, bu günü ve yarınını Kavel Fabrika Direnişi sonrası şöyle çizmişti. "Tarihi Tekâmül"

Resim Bedri Koraman


İşçilerin sorunlarını işverenlere anlatabilmek, karikatürde olduğu duruma gelebilmeleri ancak bir sendikada örgütlenmeleri ile mümkündür



Sendikalar işçilerin güvenecekleri, sırtlarını dayayabilecekleri vazgeçilmez kuruluşlarıdır... 
Sendikasız bir işçinin  önemli bir uzvu, (eli, ayağı, gözü) eksik demektir... 
Kısaca sendikalı olmak yere sağlam basmak anlamına gelir...

Çalışan bir işçi yaşamını iyileştirmek, kendisine daha iyi ekonomik koşullar yaratmak istiyorsa sendikalı olmak zorundadır. İşçiler, işinde uzun süre çalışabileceğini, çalışma koşullarının iyileştirilmesini, iş güvenliğinin sağlanmasını ancak sendikası ile sağlayabilir... 
Nasıl ki, çalışanla çalışmayan, bilenle bilmeyen, bir olmazsa, sendikalı olanla olmayan da bir  olamaz...

Adamın birini falakaya yatırmışlar. Adam suçsuzum diye feryat figan...
Kimsenin aldırdığı yok... 
Görünüşü ve duruşuyla korku salan iriyarı bir adam, elindeki sopayı havada sallayarak daireler çiziyor verilecek "başla" komutunu bekliyor... 
Nihayet çıplak ayaklara ilk sopa iniyor ve bir "of!" sesi duyuluyor. Sopa ikincisinde daha güçlü iniyor. Bu sefer duyulan ses "vay anam!" oluyor. Üçüncü , dördüncü ve her sopadan sonra adam "vay arkam, vay arkam" diye bağırıyor. Sopayı vuran "yahu ben senin arkana vurmuyorum ne diye arkam diye, bağırıyorsun?" 
Adam:"Yok, eğer arkam olsaydı sen beni dövebilir miydin?" demiş. 
Kıssadan hisse: SENDİKA İŞÇİNİN ARKASIDIR...

30 Aralık 2018 Pazar

PHILIPS FABRİKA GREVİ VE SENDİKAL HAREKETLER ( II )


Yıl 1975

PHILIPS işvereni ile T.MADEN-İŞ Sendikası arasında yeni dönem toplu sözleşme müzakereleri başladı. İki ya da üçüncü müzakere toplantısından sonra işverenin tutumu oldukça değişti.

Sendika tarafı olarak müzakereler, toplu sözleşme dairesi başkanı olarak benim başkanlığımda devam ediyor. Sendika müzakere heyeti içerisinde tüm toplantılarda, işyeri temsilcilerinin tamamı yer alıyor.

Müzakereler, genellikle fabrikada, bazı zamanlar ise Beşiktaş'ta bulunan sendika genel merkezinde devam ediyor. İşveren heyeti içinde genel müdür, personel müdürü, MESS avukatı bulunuyor, işveren adına avukat sözcülük yapıyor.

Sendika üyelerimizle, Levent'te bulunan ÇİT Düğün salonunda yaptığımız ve üye çoğunluğumuzun katıldığı toplantı sonrası, sözleşme taslağımızın mâli konularını tespit ettik. Özellikle mâli konuların hazırlanmasında araştırma dairemiz ile, ücret ve ekonomi politika dairesi uzmanlarımızın çok büyük gayretleri oldu.

Hollanda sermayeli Türk Philips  Fabrikası toplu sözleşme görüşmeleri MESS'in katı ve anlaşılmaz diretmeleri sonucunda çıkmaza girdi.


Bu fabrikanın, büro personeli (müdür, mühendis, şef ve formen) dahil 900 civarında çalışanı vardı. Çalışanların 800 ü DİSK'E bağlı (T.MADEN -İŞ), Türkiye Maden Madeni Eşya ve Makine Sanayi İşçileri Sendikasının üyesiydiler.

Televizyon, radyo, elektrik süpürgesi ve elektrikli ev aletleri üreten bu fabrika İstanbul Levent bölgesinde kuruluydu.
PHILIPS işvereni proje ve planlarını, genç ve işlerinde ustalaşmış seçme işçilerle üretime dönüştürüyordu. Üretilen eşyalar, iç piyasada kapış kapış gidiyor, işveren üretimden de kârdan da son derece memnundu.

Temmuz ayına kadar, müzakerelerden bir sonuç alınamadı. İşveren, sendikanın her teklifine "hayır biz bunu veremeyiz, bu prensiplerimize aykırı, bunu kabul edemeyiz" diyerek karşılık veriyordu. İşveren kesiminin bu olumsuz düşünce ve çıkışları adeta sendikayı köşeye sıkıştırma politikası gibi anlaşılıyordu.
  PHILIPS'TE GREV BAŞLADI 18.08.1975
Türk Philips Fabrikası işçileri, işyerinin kurulduğu günden bu yana MADEN-İŞ Sendikası ile inanç ve gönül bağını en iyi kuran ve bunu devam ettiren üyelerdi.

İşyeri sendika temsilcileri olarak Sündüz, ve Güner Hanımların ve özellikle de baştemsilcilik yapan Rauf Aksu, İsmet Şahin, Salih Dursun, Dündar Durgun'un işyerinde işçileri ve sendikayı temsilde çok önemli çabaları olmuştu.

İşveren, daha doğrusu onları yönlendiren MESS yöneticilerinin uzlaşmaz tutum ve davranışları nedeni ile PHILIPS Fabrikasında 18 Ağustos Tarihinde Sendikanın yasal grevi başladı.


Grev 101 gün devam etti. Bu süre zarfında, MADEN-İŞ hiç aksatmadan grevci işçilerin tamamına gündelik ücretlerinin(yevmiye) yarısını ödedi.                                                                                                                       


Philips işçileri grev süresince,    grevin kendilerine öğrettiği tüm görevlerini eksiksiz yerine getirdiler. Birlik ve beraberliklerini bozmadılar. Grev süresince sendikal konularda kendilerine verilen eğitimlerden yararlandılar.
Hollanda İşçi Sendikaları Federasyonu(FNV) mesaj göndererek greve destek verdiklerini belirttiler.
.
28.11,1975 PHILIPS'DE GREV BİTTİ
Grevin 95 ci günüydü. Silahtarağa'da kurulu ESTAŞ Fabrikasının murahhas azası ve genel Müdürü Alberto Penhas'tan bir telefon gelmişti. Alberto Penhas, Nurmetal olan Fabrika adını daha sonraları Estaş olarak değiştirdi. Fabrika, o yıllarda Philips marka buz dolabı ve bazı ev gereçleri üretiyor. Philips aynı zamanda bu fabrikanın ortağı durumundaydı.
Telefonda, Hollanda'dan  üst düzey bir yetkilinin geldiğini ve sendika yetkilileri ile görüşmek istediğini haber veriyordu.
Tanışma toplantısı sendikada yapıldı.
İkinci gün  sendika genel merkezinde başlayan müzakerelerde sendika tarafı olarak temsilcilerimizle birlikte tam kadro oradaydık.  Yapılan müzakereler sonunda Hollanda'dan gelen DE ROY adındaki işveren vekili sendika tekliflerinin tamamını kabul etmek zorunda kalmıştı.



PHİLİPS Grevi 101 gün sonra başarı ile sonuçlandı.
Philips işçileri zoru başardılar. Sıcak, soğuk, yağmurlu günlerde usanmadan grevin gerektirdiği tüm görevleri başarı ile yerine getirdiler.
Anlaşma sonunda imzalanan toplu sözleşmenin mâli konulara ilişkin maddeleri, işçilerin istedikleri yönde hazırlanan sendika tekliflerinin tamamı olarak imzalandı.
Ayrıca yapılan bir ek protokol ile grevde geçen sürelerin, yani 101 günlük yevmiyeler işyeri tarafından zamlı olarak işçilere ödendi.
Phılıps grevi sonunda imzalanan toplu sözleşme zamanın, sendikal hareketler bakımından kilometre taşı olarak gösterilecekti...

5 Aralık 2018 Çarşamba

YILDA 17 MAAŞ

T. Maden - İş Sözleşme Dairesi Başkanı Hüseyin Ekinci,
Netaş işçileri ile yapılan bir toplantıda.
İstanbul Ümraniye'de 1967 Yılında kurulan ve Türk Sanayi kuruluşları içinde çok önemli bir yer edinen NETAŞ Fabrikasının işçileri, sarı sendikadan toplu halde istifa ederek DİSK'E bağlı T. MADEN - İŞ Sendikası içinde yerlerini aldılar. Daha, işbaşı yaptırılırken bile, liyakat ve nitelikleri asla tartışılmaz düzeyde olan işçiler, görevlerini tam olarak yerine getirmeye devam ettiler. 

1975 Yılından itibaren çok değerli emekleri ile, kaliteli üretim yaptılar. Çalışma ve kârlılık bakımdan, sorumluluklarını tam olarak yerine getirdiler. Bu dönemde, gerçek sendikanın sendikal hareketler içindeki yeri ve görevlerini keşfettiler. Çeşitli tarihlerde yapılan toplantılarda ilk sendikal eğitimlerini aldılar. 
Üyelerin sendikal yapı içerisinde ki "söz ve karar sahibi olma ilkesiyle" tanıştılar.
İş yeri sendika temsilcilerini özgür iradeleri ile kapalı oy ve açık sayım usulü ile kendileri belirlediler. 
                                                                                                                                       
GERÇEK VE GÜÇLÜ SENDİKA  İLE İSTENİLEN SONUÇ  

Toplu sözleşme tekliflerinin hazırlık çalışmaları devam ediyor. Sendikanın gerek Araştırma ve gerekse, Ücret ve Ekonomi Politika daireleri çok verimli çalışmalar yaptılar. Hazırlanan toplu sözleşme teklif tasarısı, işçilerle yapılan bir salon toplantısında görüşüldü, bilgi alış verişi sağlandı. 

Toplu Sözleşme görüşmeleri başladı. Müzakereler çetin geçiyor. Sendika müzakere heyeti içinde iş yerinde çalışan sendika temsilcilerinin tamamı da yer alıyor. İşveren müzakere heyetinin çeşitli öneri ve teklifleri anında karşılık buluyor, çoğu zaman çürütülüyor. 

NETAŞ'TA TOPLU İŞ SÖZLEŞMESİ İMZALANDI

19 ŞUBAT 1977 Tarihinde toplu sözleşme imzalandı.
Toplu Sözleşme ile işçilere sağlanan parasal hakların bir bölümünü birlikte irdeleyelim. 

Ücret zamları:  1. Yıl saat ücretlerine 625 kuruş, 2. Yıl saat ücretlerine 625 kuruş zam yapıldı.
                         
Haftalık Çalışma süresi 45 saate indirildi, ödemeler 48 saat üzerinden yapılacak.

Kıdem tazminatı her yıl için
45 gün olarak hesaplanacak.


İkramiye: Yılda 5 MAAŞA çıkarıldı.                                   

Yıllık ücretli izinlere 3 gün ilave edildi.

İzne çıkarken işçiler, ücretin dışında ayrıca
2500 TL. izin parası alacaklar.

Her işçiye her yıl
2500TL. Yakacak yardımı, her çocuk için ayda 50 TL. çocuk yardımı yapılacak.


Ramazan
ve Kurban Bayramlarında, her işçiye, 1250.TL. bayram harçlığı, yılda toplam 2500TL. ödenecek, ayrıca her ay 2 yevmiye tutarında devamlılık primi maaşlara yansıtılacak.

Yapılan bir hesaplama ile NETAŞ işçileri,12 maaş yerine, yıllık izin, dini bayram ikramiyeleri,  çocuk zamları ve devamlılık primi gibi ek ödemelerle birlikte toplam 18 maaşı da aşan miktarda bir ödeme almayı başardılar. 

PAROLA : Birlik, dayanışma, güçlü ve gerçek sendika...

18 Kasım 2018 Pazar

KEMAL TÜRKLER GRUNDİG GREV ZİYARETİ

GRUNDİG RADYO FABRİKASINDA GREV 1971

Geçtiğimiz yıllarda Levent'ten Barbaros Bulvarı yönüyle Beşiktaş'a giderken, Balmumcu Mahallesi hizasında bir otel yapıldı. İstanbul ve ülkemiz turizmine hizmet vermek için Plaza ismi ile çalışmaya başlayan otelin yerinde, 1990 lı yıllara kadar bir fabrika bulunuyordu. Grundig Marka Radyo imalatı yapılan bu fabrika, Trabzon'lu bir iş adamı ve ortaklarına aitti. Ayrıca PETRIX pillerini imal eden CİHAN ADİ KOMANDİT Şirketi de GRUNDİG hissedarları arasındaydı, işçiler ise DİSK'E bağlı KİMYA-İŞ Sendikasının üyesiydiler.
1971 GRUNDİG GREVİ  İstiklal Marşı
Kemal Türkler - Hüseyin Ekinci saygı
duruşu 

İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'da taş taş üstünde kalmamıştı. Tüm Almanya bombalanmış, yıkılmış, yakılmıştı. Ekonomi çökmüş, sanayi tepetaklak, fabrikaların büyük kısmı bombalanarak yok olmuş, bir kısmı ise hasar gördüğünden çalıştırılamaz hale gelmişti.

Haberleşme o yıllarda çok önemli sayıldığından üretimlerin tümü "galip devletlerin" kontrolü altına geçmişti. Max Grundig adındaki radyo satıcısı, 1946 yılında kendi imkanlarıyla bir radyo yapmış ve 1949 yılından itibaren de GRUNDİG ismi ile seri üretime geçirmişti. 1950 li yıllarda ise Avrupa'nın bir numaralı radyosu durumuna getirilmiş, Almanya dışında da üretim yapma eğilimleri başlamıştı.
Türkiye'de ise GRUNDİG Radyo yukarıda bahsettiğimiz otelin yerinde bulunan fabrikada üretilmeye başlanmıştı.

GRUNDİG FABRİKASI VE SENDİKAL HAREKETLER

Fabrikada 200 civarında işçi üç vardiya olarak çalışıyordu. Çoğunluğunu kadın işçilerin oluşturduğu bu fabrika işçileri, kenetlenmiş gibi birbirlerine ve sendikalarına son derece bağlıydılar. Beyaz yakalıların bir bölümü ( o yıllarda memur olarak söyleniyor) ile mavi yakalı işçilerin tamamı Türkiye MADEN-İŞ Sendikası  üyesiydiler. Sendika Genel Merkezi Cağaloğlu'nda, 6. Bölge Temsilciliği merkezi ise Levent'te idi.

Yıl 1971 toplu sözleşme müzakerelerine  6. Bölge Temsilcisi Hüseyin Ekinci başkanlığında sendika heyeti olarak devam ediyoruz. İşveren yetkilileri son derece katı bir tutum içindeler. Özellikle Ekonomik konulardaki tüm sendika tekliflerine "olmaz batarız, bunları karşılayamayız" gibi söylemlerle sürekli karşı çıkıyorlar. Bölge Temsilciliği sınırları içinde PHILIPS, VE-GA, KONDOR, NORDMENDE, TELEFUNKEN, fabrikaları radyo imalatlarını devam ettiriyor, bazı fabrikalar ise seri olarak televizyon üretiyorlardı.

Grundig Fabrika yönetiminin olumsuz tutumları nedeniyle toplu sözleşme müzakereleri çıkmaza girdi, anlaşma olmadı.
1963 Yılında çalışma hayatımıza yeni giren Toplu-İş Sözleşmesi  Grev ve Lokavt Yasası, iş camiası tarafından gönülden kabullenilmiş bir görüntü vermiyordu. Zaten işverenler tarafından bu durum hiç bir zaman gönüllü olarak benimsenmeyecekti...

GELSİN GREV 

Sendika olarak yasa gereği grev kararı aldık. Grev hazırlıklarına başladık. Grev çadırı ve iç donanımı(masa , sandalye, soba, odun, kömür, çay şeker, çaydanlık, bardak,su)gibi hazırlıklar tamamlandı, grev gözcüsü gömlekleri dikildi.

Fabrikanın oldukça büyük bir bahçesi vardı. Kararlaştırıldığı üzere grevin başlaması için 6. Bölge Temsilciliği flaması, fabrikanın camlarından görülecek şekilde yukarı kaldırılarak tutuldu. Yasal uygulamalar, planlandığı gibi gelişti...

Dört sendika temsilcisinin ikisi on dakika içinde giyinik olarak dışarıya çıktı. Grev gözcüsü gömleklerini giydiler, fabrika kapısının dışında kendilerine belirlenen uzaklıktaki yerlerini aldılar. Onbeş dakika sonra üyelerin yarısı kadarının, sendika işyeri temsilcisinin birisi ile birlikte işlerini bırakıp dışarı çıktıkları görüldü. Kalan üyeler ve baştemsilci ise, yarım saat sonra grup olarak dışarı çıkmışlardı.

Sendika işyeri baştemsilcisi Ahmet Vatandaş isminde bir üyemizdi. Neden geç kaldıkları sorulduğunda "konuşma yaptım, bu bir grevdir. Önümüzdeki günler zor olabilir. Sendika olarak kimseyi zorlamıyoruz. İsteyen kalıp çalışabilir dedim, ama herkes 'ya hep ya da hiç dediler" dedi ve  bir haftalık grev gözcüsü nöbet çizelgesini yazmaya başladı...

1971 Yılı Ocak Ayının Sekizinci günü (dondurucu soğuk bir kış günü) GRUNDİG işçileri, Anayasa ve yasalardan kaynaklanan haklarını kullanarak greve çıktılar.

Kemal Türkler GRUNDİG grevi ziyaretinde grev çadırında
6. Bölge Temsilcisi Hüseyin Ekinci'den bilgi alıyor. 1971
Önceden kararlaştırılan grev komiteleri görevlerini yapmaya başladı. Çadır kurma komitesi,  Barbaros Bulvarından görülebilecek şekilde, otuz, otuzbeş kişinin sığabileceği büyüklükteki grev çadırını on dakika içinde kurdu. Bir köşesine çay ocağı ve malzemeler yerleştirildi. Soba kuruldu ateşi yakıldı...

Yasal uyarı olarak "BU İŞYERİNDE GREV VAR" yazılı flama, fabrikanın duvarına caddeden görülecek biçimde asıldı.
Güvenlik komitesi sayım yaptı, tüm sendika üyelerinin greve katıldığını ilan etti. Kadın işçilerin görevli olanların dışındakiler  evlerine gönderildi.

Grev birlik içinde olaysız olarak devam ediyor. Gerek grev komitesi gerekse gözcüler aksatmadan görevlerini yapıyorlar. İşçilerin, akraba ve mahalle komşularının bir kısmı hemen her gün çeşitli yiyecek maddeleri ile gelerek grevcilerle birlikte oluyorlardı.

ÖRNEK GREV

GRUNDİG Grevi, çevre fabrika işçileri tarafından da hemen her gün ziyaret edilir oldu. Ziyaretçi işçiler yanlarında getirdikler çeşitli yiyecek maddeleriyle geliyor, grevcilere sürekli moral veriyorlardı. İşçi kesimi kendi aralarında Bu greve "ÖRNEK GREV" tabirini yakıştırmışlardı.

KEMAL TÜRKLER'İN GRUNDİG GREV ZİYARETİ

Genel Başkan Kemal Türkler'in grevi ziyaret edeceği duyulduğunda, grevci işçiler greve yeni başladıkları gün gibi heyecanlandılar. Grev yeri eskisinden daha çok kalabalıklaşmaya başladı. Grevin günlerce hatta aylarca uzayabileceğine inandılar ve bu durumun dışa vurumu göstergesi için bir etkinlik yapmaya karar verdiler.

Grev çadırının caddeye yakın tarafına ahşap bir kaide yaptılar. Kaidenin üzerine Atatürk'ün siyah renkli bir büstünü koyarak adeta bir Atatürk anıtı meydana getirdiler. Kaidenin önüne bir plaka koydular. Grevde kaçıncı günde olduklarını yazdılar.

DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler yanında, Yönetim Kurulu Üyeleri ve DİSK üyesi sendikaların başkanları ile birlikte grev yerine geldi. Grevci işçiler ve onları yalnız bırakmayan çevre fabrika işçilerinin oluşturduğu büyük bir kalabalık oluşmuştu. GIDA-İŞ Sendikasının Genel Başkanı Kemal Nebioğlu, BASIN-İŞ Sendikasının Genel Başkanı Ehliiman Tuncer DİSK'İN diğer yöneticileri ve çok sayıda sendika temsilcisinin katıldığı toplantıda hep birlikte İstiklal Marşı söylendi. Daha sonra Genel Başkan Kemal Türkler bir konuşma yaptı. Türk Bayrağı altında bulunan büstün açılışını yaptı. 
Grev çadırına girerek grevci çayı içti, işçilerle uzun sohbetler yaptı.

GREV 65 GÜNÜNÜ DOLDURDU
Bölge Temsilcisi olarak ilk günden itibaren bu grevi, işçi ve sendika tekliflerinin hedefleri doğrultusunda sonlandırmak ve iyi bir toplu sözleşme imzalamak düşüncesiyle günümün büyük bir bölümünü onlarla geçiriyorum. Bazı zamanlar ise geceleri grev çadırında uyumaya                                                                                                          çalışıyorum. Hava soğuk geceleri                                                                                                              daha da soğuk.
GÖRÜŞMELER YENİDEN BAŞLIYOR


18 ya da 20 MART tarihinde işveren yetkilileri görüşme talebinde bulundu. Sendika Genel Merkezinde, dört temsilcimizle birlikte müzakere ekibi olarak toplandık. İşveren tarafının da katıldığı toplantıda  anlaşma sağlandı. Toplu sözleşme, daha sonra fabrikada yapılan törenle imzalandı.
Grundig işçileri disiplinli, eğitimli, ilkeli bir grev uyguladılar,
grevli günleri birlik içinde yaşadılar ve istedikleri gibi bitirdiler.